Susie Hodge "Krótka historia sztuki"

Lubię różnorakiego rodzaju opracowania, książki dokumentalne, reportaże, które poruszają ciekawe, czasami kontrowersyjne tematy. A czy książka o sztuce może być interesująca dla laika? Nie będzie przegadana, monotonna, po prostu nudna? Wszystko zależy od sposobu przestawienia, ta zasada dotyczy i beletrystyki i opracowań i reportaży.

W książce Susie Hodge, zatytułowanej „Krótka historia sztuki” na pewno nie znajdziecie nudy. To świetnie opracowany swoisty przewodnik po kierunkach, dziełach, tematach i technikach. Informacje podane są w sposób prosty, szybko przyswajalny, lecimy przez epoki, dzieła, twórców z szybkością błyskawicy, poznajemy najważniejsze prace artystów, które ukształtowały naszą cywilizację i wyznaczały kolejne kierunki. 

Książka ta, nawet dla zupełnego laika, który do tej pory znał może tylko „Mona Lisę” Leonarda da Vinci i „Słoneczniki” Van Gogha, będzie nieocenionym zbiorem ciekawych informacji o twórcach i ich dziełach, o uwarunkowaniach historycznych i popularnych tematach w sztuce. To ciekawa i pouczająca wycieczka do świata artystów, których dzieła przetrwały do dziś i tworzą naszą kulturę. 

Warto dodać, że książka jest pięknie wydana, na śliskim papierze, zawiera mnóstwo ilustracji i stanowi naprawdę atrakcyjne wydanie, które warto mieć w swojej biblioteczce. Zapraszam więc do świata sztuki!

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Almapress.

Nathalie Semenuik "Tajemniczy czarny kot"

Wszyscy, którzy mnie znają, że jestem kociarą, zakochaną w kociakach wszelkiej maści. Sama posiadam cztery koty, a także pomagam wielu fundacjom i organizacjom prozwierzęcym. Dlatego, kiedy dostałam propozycję z Wydawnictwa Almapress, dotyczącą recenzji książki „Tajemniczy czarny kot” Nathalie Semenuik, nie wahałam się ani chwili. 

Autorka funduje nam wycieczkę w przeszłość, gdzie przedstawione historie były dla mnie niekiedy bardzo przerażające i ciężko mi się je czytało. Kiedyś rządziły ludźmi zabobony i przesądy, które sprawiały, że wiele czarnych kotów ginęło w okrutnych męczarniach. To co ludzie zgotowali tym biednym zwierzętom, sprawia, że po raz kolejny ogarnia mnie wstyd za rodzaj ludzki. Potem, z czasem, wiele się zmieniło i teraz, na szczęście, już nie ma takiego podejścia do kociaków, zwłaszcza czarnych. Już w XVIII wieku Ludwik XV zakazał rytualnych mordów na zwierzętach, nazywając je barbarzyńskimi i prymitywnymi zwyczajami.

Potem w roku 1871 w Londynie zorganizowano pierwszą wystawę kotów.

W książce jest wiele ciekawostek, dotyczących traktowania kotów, a także przykładów na posiadanie i miłość do tych zwierząt przez znane w przeszłości postaci.

W Stanach Zjednoczonych, na przykład, czarny kot uznawany jest za symbol szczęścia i dostatku. Na całe szczęście.

Książka jest bardzo ładnie wydana, ma twardą oprawę, złocenia, ilustracje. Stanowi ciekawy zbiór opowieści historią pisanych, dla kociarzy na pewno szokujących i przerażających. Jeśli chcecie poznać historię czarnego kota, potraktować to jako ciekawostkę i historyczną wycieczkę w przeszłość, polecam.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Almapress.