Bez przebaczenia-blog Agnesscorpio

Zapowiedź mojej książki :)

2012-02-02T15:10:00.000+01:00

Już 28 lutego nakładem Wydawnictwa Replika ukaże się mój śląski kryminał "Szósty". Wznowienie pierwotnego wydania, które było w dosyć małym nakładzie i wówczas dostępne tylko w Empikach. Teraz będzie szerzej dystrybuowane. Po odświeżeniu tekstu, po solidnej redakcji i korekcie, w nowym wydawnictwie, w nowej okładce.

Jeśli lubicie połączenie kryminału, romansu i wątku nadprzyrodzonego-zapraszam.

Czy możliwe jest połączenie świetnego kryminału z wciągającym romansem? Wartkiej, trzymającej w napięciu akcji z subtelnym i wnikliwym opisem uczuć? Logicznie i racjonalnie skonstruowanej intrygi z onirycznymi przeczuciami czekającego gdzieś za rogiem przeznaczenia?

Okazuje się, że tak. Agnieszka Lingas-Łoniewska w „Szóstym” dokonuje niebywałej rzeczy. Łącząc przeciwności, tworzy niesamowitą historię, od której wprost nie sposób się oderwać. Rys bohaterów jest tak przekonujący, że zasadne staje się uściślenie autorki o fikcyjności postaci i wydarzeń.

Alicja Szymczak i Marcin Langer… Od początku trwania powieści ich losy w dziwny sposób zbliżają się do siebie i oddalają. Każde z nich obawia się przyjąć tego, co nieubłaganie ściga ich od sześciu lat. Absurdalnie, dopiero pojawienie się seryjnego mordercy, zabijającego zielonookie blondynki, sprawia, że losy tej wyjątkowej dwójki łączą się na zawsze. Ona – policyjna pani psycholog i proflier, on – głównodowodzący Śląskiej Grupy Śledczej, elitarnej jednostki policyjnej. Współpraca zawodowa wkrótce przeradza się w gorący, pełen skrajnych emocji romans.

Tłem tej romantycznej historii jest świetnie poprowadzony kryminał. Grasujący seryjny morderca, tajemnicza sprawa sprzed wielu lat, niewiele poszlak… Wszystko to sprawia, że do samego końca nie wiadomo, kim jest Szósty, a ostatnie rozdziały i epilog są zaskoczeniem dla każdego czytelnika.

Zapowiedź także TUTAJ

Sherrilyn Kenyon "Rozkosze nocy"

2012-02-01T10:26:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa MAG.

„Rozkosze nocy” autorstwa Sherrilyn Kenyon to pierwszy tomserii o Mrocznym Łowcy. Paranormalny romans z wartką akcją, mocnym wątkiemmiłosnym i erotycznym.

Główną bohaterką jest Amanda, zbliżająca się do trzydziestkiksięgowa, którą właśnie zostawił chłopak. Amanda ma dosyć zwariowaną, o ile niepowiedzieć tajemniczą rodzinę, gdzie jej siostry to wojowniczki polujące nawampiry. Dziewczyna nie przyjmuje magicznego dziedzictwa i pragnie żyćnormalnie, jak każda inna kobieta, poświęcając się pracy i rodzinie. Pewnegorazu zostaje uprowadzona z domu swojej siostry Tabithy, która jest wielcezapalczywa w walce z wampirami. Amanda traci przytomność, a kiedy ją odzyskuje,odkrywa że jest przykuta kajdankami do nieznajomego mężczyzny. Ten okazuje siębyć Mrocznym Łowcą, osławionym wojownikiem Artemidy, który pozbawiony duszy,jest także wampirem, poluje na Daimonów, żywiących się ludzkimi duszami, abyprzedłużyć swój krótki żywot. Kyrian Tracki, bo to o nim mowa, jest byłymgreckim księciem, okrutnie skrzywdzonym i zdradzonym przez ukochaną żonę. Terazprzewrotny los, a raczej okrutny i wszechmocny Desiderius łączy go z Amandą, costanowi początek dramatycznych i pełnych akcji wydarzeń.

W książce nie brakuje ostrych starć, zarówno tych naciemnych ulicach Nowego Orleanu, jak i w alkowach sypialni Mrocznego Łowcy. Bo oczywiściepomiędzy więźniami jednych kajdanek od pierwszego niemal momentu występujeolbrzymie napięcie seksualne, które potem przeobraża w coś potężniejszego ibardziej duchowego.

Powieść napisana jest prostym, dynamicznym językiem, niebrakuje w niej wątków i postaci humorystycznych, jak i reminiscencji do czasówprzeszłych. Poznajemy także innych Mrocznych Łowców, którzy będą głównymibohaterami kolejnych części cyklu.

Jest to na pewno lektura dla wielbicieli gatunku i wszelkichnadprzyrodzonych historii, ociekających seksem i pożądaniem. Tych ostatnichjest tu naprawdę sporo, stanowią praktycznie połowę treści książki. Tak więcdla wyznawców paranormalnego romansu-gratka nie lada.

Mała biblioteczka - nowy serwis książkowy

2012-01-31T12:01:00.000+01:00

Mała Biblioteczka to nowy serwis książkowy skierowany do rodziców, szukających ciekawych lektur dla swoich pociech. To także propozycja dla dzieci i młodzieży, dzięki której mogą znaleźć coś dla siebie.

Zapraszam do odwiedzin serwisu, ukazują się tutaj recenzje, zapowiedzi wydawnicze, informacje o nowościach, o konkursach.

Więcej szczegółów pod tym LINKIEM

Jan Mostowik "Amatorka"

2012-01-30T10:09:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości serwisu Zbrodnia w Bibliotece.

Życie w państwie pokrętnego prawa. Wszyscy „biorą” i „piorą”.U władzy siedzą ludzie, którzy mają więcej na sumieniu niż niejeden stałybywalec zakładu karnego. Nie ma żadnych granic w szerzeniu się przekupstwa, łapówkarstwai szantażu. Porządni ludzie padają jak muchy,uwikłani we własne, niezbyt czyste sprawki, zaszantażowani muszą grać, tak jakim „szara strefa” każe.

Gdzie jest taki świat?

To Polska, wchodząca w nowetysiąclecie. Taką wizję przedstawił Jan Mostowik w swojej debiutanckiej książce„Amatorka”, wydanej przez Wydawnictwo Bliskie.

Główną bohaterką tej niewątpliwie sensacyjnej powieści, jestzdolna chirurg plastyczna, doktor Maria Piech. Młoda, zdolna, szczęśliwa. Jestżoną wspaniałego faceta, Marka Piecha, który działa w strukturach obronnychkraju. Dostaje atrakcyjną ofertę pracy w znanej klinice chirurgii plastycznej „Primumnon nocere”, należącej do jej wykładowcy z akademii. Jednocześnie Marek zostajewdrożony do specjalnej tajnej jednostki, która ma na celu uniemożliwienie największegomafijnego przekrętu, o jakim słyszała historia. Wszystko wydaje się idealnieukładać młodym małżonkom. Ale licho nie śpi, a pomysłowość zorganizowanych grupprzestępczych zdaje się nie mieć granic. Bo oto mafia wpada na iście diabelskiplan. Bo przecież idealnie by było, gdyby boss i jego ludzie znaleźli swojedyskretne miejsce, nigdzie indziej, jak na Wiejskiej. Wówczas mieliby inajwyższą władzę i dalej mogliby działać na granicy prawa, a nawet poza prawem,kryjąc wszystko pod płaszczykiem immunitetu poselskiego. Problemem może byćjedynie wizerunek niektórych poszukiwanych członków mafii. Ale od czego są cudachirurgii plastycznej? I tak oto los przyszłych posłów zbiegnie się z ambitną iwszędobylską doktor Piech. Która pozna znaczenie słów „znaleźć się wniewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze”. A także z losem oficera wywiadu,Marka Piecha, który zostanie uwikłany w toczące się śledztwo i postawiony nagranicy wiary. Bo komu właściwie ma wierzyć: swojemu przełożonemu, czy żonie?Która nawiasem mówiąc, znajdzie się w samym środku mafijno-politycznejrozgrywki.

Akcja toczy się błyskawicznie, doktor Maria Piech niczymMata Hari jest szpiegiem, agentką, aktorką w jednym. Działa lepiej niż niejedenwyszkolony agent, czasami zaskakując odwagą, innym razem niesamowitym łutem szczęścia.Debiut Jana Mostowika to całkiem udana powieść sensacyjna z elementamipolitical fiction, które wcale nie muszą być tak bardzo fiction. Chociażczasami mało prawdopodobna, ale czyż nie takie czyta się i ogląda najlepiej?Kiedy bohater zawsze wychodzi cało z opresji, vide James Bond?

„Amatorka” to współczesna powieść łącząca elementy, októrych wspomniałam wcześniej. To także dobra rozrywka, napisana wciągającymjęzykiem. Chociaż czasami pewne wątki raziły, a dialogi były nie do końcaprawdziwe, to historię przyswaja się błyskawicznie i tak samo wciąga w jejzawiłe ścieżki. Polecam, kolejna warta przeczytania powieść polskiego autora.

Styczniowe lektury-odsłona III

2012-01-27T14:19:00.000+01:00

Styczeń obrodził w lektury, co oczywiście bardzo mnie cieszy. Martwi mnie to, że mam trochę mało czasu na czytanie, ale gdy uporam się z korektą, którą teraz robię, od razu wracam do czytania:)

Oto kolejna porcyjka:

I od góry:

Kaui Hart Hemmings "Spadkobiercy" - Wydawnictwo Znak

Lucius Shepard "Smok Griaule" - Wydawnictwo MAG

Sherrilyn Kenyon "Taniec z diabłem" - Wydawnictwo MAG

Sherrilyn Kenyon "Objęcia nocy" - Wydawnictwo MAG

Sherrilyn Kenyon "Rozkosze nocy" - Wydawnictwo MAG

Joe Abercrombie "Zemsta najlepiej smakuje na zimno" - Wydawnictwo MAG

Jolanta Kwiatkowska "Pułapka Nowego Roku"

2012-01-26T15:40:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa MG.

Jolanta Kwiatkowska ma na swoim konciejuż kilka powieści. Kod emocji, Jesienny koktajl czyRozsypane wspomnienia to tylko niektóre tytuły książekautorstwa tej pisarki. W swoich książkach skupia się na celowościżycia, na poszukiwaniu właściwej drogi, na decyzjach, którepodejmujemy, czasami błędnych, innym razem trafiających wdziesiątkę. To nie tylko obyczajowe opowieści o życiu kobiet,będących w różnym wieku, żyjących w różnych warunkach, wotoczeniu różnych osób. To także swoiste spektrum charakterów,pragnień, celów, pokazywanych bez zbytniego przegadania, czysztucznej mądrości, często niesłusznie usprawiedliwianej wiekiem i przeżytymilatami.

Taką autentyczną bohaterką jest też postać z najnowszejpowieści tej autorki, czyli Katarzyna z Pułapki Nowego Roku.Kobietę tę poznajemy w momencie, kiedy zostaje sama w sylwestrowąnoc i postanawia zrobić osobisty rachunek sumienia, rachunekpodsumowujący przeżyte chwile, podjęte decyzje, radości irozczarowania. Jej córka, Ewa, wychodzi na sylwestrowy bal, aKatarzyna zaczyna analizować całe swoje dotychczasowe życie.Poznajemy jej losy, od momentu, gdy byłą małą dziewczynką,towarzyszymy jej w pierwszych zakochaniach, jesteśmy świadkiem jejosobistych tragedii, zdrad i innych małych trzęsień ziemi. Teretrospekcje pozwalają poznać nam jak wiele twarzy miałaKatarzyna, jakimi drogami szła, jak wiele błędów popełniała.Wszystko jednakże, pomimo że czasami zabarwione słodko-gorzkąironią, jest jednak na swój sposób zabawne, bo i sama bohaterkanie jest pozbawiona poczucia humoru. Tak samo jak jej matka i babka.

Jest to książka bardzo mądra,pokazująca jak zagmatwane jest życie, a czasami wręcz przeciwnie,niezwykle proste i to ludzie wnoszą nieporozumienia, niesnaski,pretensje. Być może tej wiedzy nabywamy z wiekiem, innym razemrodzimy się z już "starą duszą", jeszcze innym razem...powinniśmy przeprowadzić taką właśnie wizję lokalną własnychprzeżytych lat.

Jolanta Kwiatkowska pisze ujmującymmądrym językiem, jest wiele celnych metafor, filozoficznychspostrzeżeń, lecz wszystko zabarwione jest nutką autoironii ihumoru, widać, że autorka potrafi bawić, ale i przemycać pewnewartościowe wskazówki. Świetna lektura dla kobiet w każdym wieku,znajdujących się w rożnych sytuacjach życiowych i podejmującychróżne decyzje.

Polecam Pułapkę Nowego Roku.To mądra powieść o kobietach i dla kobiet, która w ujmujący inieprzegadany sposób pokazuje, że kobietą jest się całe życie icałe życie ma się pragnienia i marzenia, które zawsze wartorealizować. Zachęcam do sięgnięcia po tę magiczną, na swójsposób, książkę. A poza tym... trzeba koniecznie się dowiedziećco to takiego... GKG :)

Styczniowe lektury-odsłona II

2012-01-25T12:41:00.000+01:00

Oto kolejne ciekawe tytuły, które będę miała przyjemność czytać i recenzować. Jeden z nich już został przeze mnie zrecenzowany:)

I od góry:

Jolanta Kwiatkowska "Pułapka Nowego Roku" - Wydawnictwo MG (jestem w trakcie lektury)

Paweł Pollak "Gdzie mól i rdza" - Zbrodnia w Bibliotece i Wydawnictwo Oficynka (recenzja TUTAJ)

Val McDermid "Ostatnie kuszenie" - Zbrodnia w Bibliotece i Wydawnictwo Prószyński i S-ka

Jan Mostowik "Amatorka" - Zbrodnia w Bibliotece i Wydawnictwo Bliskie

Ewa Stadtmüller i Anna Chachulska "Kraków i okolice - Wydawnictwo Skrzat

Jakub i Wilhelm Grimm "Baśnie" - Wydawnictwo Skrzat

Anna i Siergiej Litwinowie "Wszystkie dziewczyny kochają brylanty"

2012-01-24T10:58:00.001+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Oficynka.

Premiera książki: czerwiec 2012

Anna i Siergiej Litwinowie torodzeństwo pisarzy, które swoją karierę rozpoczęło od wygranegokonkursu na opowiadanie kryminalne. Było to w roku 1999 i od tamtejpory pisarski duet ma na swoim koncie około czterdziestu wydanychpowieści i cztery zbiory opowiadań.

"Wszystkie dziewczyny kochająbrylanty" to najnowsza książka Anny i Siergieja, wydana przezwydawnictwo Oficynka. To także kolejna odsłona przygód młodej ipięknej Rosjanki Tani, która ponownie znajdzie się w poważnymniebezpieczeństwie i w samym centrum wydarzeń.

Akcja rozpoczyna sięw momencie, gdy jej mama, Julia Nikołajewna, postanawia odszukaćprzodków swojej rodziny i w tym celu konsekwetnie umieszczaogłoszenia w jednej z paryskich gazet. Nie spodziewa się żadnejodpowiedzi, żadnego sygnału, jednakże nie wie jeszcze, jak bardzosię myli. Julia i Tania otrzymują list od księżnejFribourg-Sawiczewej i wszystko wskazuje na to, że to ich antenatka,którą zawierucha wojenna i ustrojowa zagnała do Francji. Wkrótceprzychodzi kolejny list i okazuje się, że na terenie Rosji ukrytyjest skarb należący do rodziny i księżna chce, aby Tania kierującsię zawartą w liście mapą, udała się na jego poszukiwanie. Toco spotyka się z olbrzymim sceptycyzmem Julii, napotyka pełnąentuzjazmu aprobatę samej Tani. Dziewczyna rusza na drugi konieckraju w poszukiwaniu i przygody i majątku. Pojawiając się napewnej opuszczonej plaży uruchamia działania szajki gangsterów,wkrótce ląduje w Turcji, a potem we Francji, pada ofiarą kradzieżya następnie porwania. Tropy prowadzą do czasów, kiedy najwięcejdo powiedzenia miało KGB, a celem ludzi była tylko i wyłączniepraca i wyrabianie norm.

Jak zakończy się ta pasjonująca przygodai czy Tania, oprócz skarbu, znajdzie coś jeszcze? Zapewniam, żezanim odkryjecie wszystkie karty, akcja wprowadzi was w stan lekkiegozawirowania. Bo ta książka to idealny materiał na kolejny odcinekprzygód Jamesa Bonda. Intryga, zagadka, tajemnica z przeszłości,karkołomne ucieczki, porwania, strzelaniny. Wszystko to, cogwarantuje dobrą sensacyjną zabawę. Książkę czyta sięprzyjemnie, strony ulatują w błyskawicznym tempie, poznajemy życieRosjan i na przełomie lat dziewięćdziesiątych i dwadzieścia latwcześniej. Pasjonująca wycieczka po Moskwie, Paryżu, Stambule.

Idealna książka dla wielbicieliszybkiej akcji, sympatycznej bohaterki i zagadki z przeszłości.Polecam.

"W świecie baśni" oprac. Ewa Stadtmüller

2012-01-23T11:01:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Skrzat.

Czasami warto przenieść się doświata baśni. Znowu poczuć się dzieckiem i przypomniećtajemnicze opowieści czytane przez babcię lub mamę tuż po zmroku.Te historie kształtowały mnie jako dziecko i jako młodziutkiegoczytelnika. I wierzę, że będą lekturą i wskazówką jeszcze dlawielu pokoleń.

W zbiorze " W świecie baśni" opracowanymprzez Ewę Stadtmülleri wydanym przez wydawnictwo Skrzat, znajdziemy same perełkibaśniowych opowieści.

Jesttutaj historia Kopciuszka, Kota w butach, Śpiącej Królewny,Pięknej i Bestii. Możemy na nowo przeżywać losy Tomcia Palucha,Czerwonego Kapturka, Świniopasa i Księżniczki na Ziarnku Grochu. Wzbiorze jest też wiele innych znanych i lubianych baśni.

Pięknewydanie w twardej oprawie, okraszone znakomitymi ilustracjamiautorstwa Alicji Rybickiej, sprawiają że książka może byćidealnym prezentem dla młodego czytelnika, a zawarte w niejopowieści wprowadzą go w dziecięcy świat baśni, marzeń itajemnic. To także świetny upominek dla nas, dorosłychczytelników, gwarantujący powrót do tego co było i do beztroskichdziecięcych lat. Czasami warto dać się porwać przeszłości izatopić w znanych i ciągle aktualnych historiach. Zachęcam.

Ann Brashares "Nigdy i na zawsze"

2012-01-22T10:40:00.002+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Otwartego.

Czy można żyć wiecznie? Jednocześnieprzeżywając wiele istnień, być różną osobą za każdym powrotemdo świata żywych? Ale nie zapominać, zawsze pamiętać. Wspominać.Czuć. A co, gdy w którymś z istnień spotka się ukochaną osobę?I ją straci? Czy to ma szanse powrócić? Czy uda się ją rozpoznać?I najważniejsze. Czy ona będzie pamiętać?

Takie pytania nasuwają się podczaslektury powieści Ann Brashares, zatytułowanej "Nigdy i nazawsze".

Główną bohaterkę, Lucy, poznajemy gdy ta uczęszczado liceum w małej miejscowości w Stanach Zjednoczonych. Przyjaźnisię z Marnie, ma za sobą tragedię rodzinną. Gdy Lucy rozpoczyna jedenastą klasę, w szkole pojawia się tajemniczy Daniel.Przystojny odludek, który nigdy z nikim nie wszedł w bliższerelacje i pomimo zniewalającej powierzchowności, po jakimś czasiezostał skazany na towarzyski ostracyzm. Co nie zdawało się miećdla niego większego znaczenia. Lucy jest zafascynowana chłopakiem,czuje do niego dziwny pociąg, niewytłumaczalną więź. Czy tomożliwe, że go zna? Albo... znała? Okazuje się, że Daniel dźwigaponadczasowe piętno, żyje w różnych życiach od tysięcy lat icały czas szuka swojej ukochanej Sophie, którą kiedyś zabił. CzyLucy może być tą dziewczyną? A może Daniel to psychopata? Jak towpłynie na losy bohaterki, które będziemy śledzić naprzestrzeni kilku lat?

Myślę, że lektura ta będzie doskonałąodpowiedzią na wszelkie pytania. Jednocześnie poznajemy innewcielenia Daniela, który żył w różnych miejscach i rodził sięw różnych rodzinach. Poznajemy także jego odwiecznegowroga-Joaquima, który był niegdyś bratem głównego bohatera. CzyJoaquim i tym razem zrani Daniela i będzie starał się przeszkodzić w drodze do odnalezienia jego jedynej miłości? Gwarantuję, żeemocji będzie co niemiara.

Nie jest to kolejny paranormalnyromans. To wciągająca opowieść o samotności, poszukiwaniumiłości, próbie zapamiętania siebie i utrzymania własnego ja. Toczasami przejmujące studium smutku i tęsknoty, które rządzążyciem zarówno bohatera, jak i bohaterki. Bo gdy raz się pokochałoi straciło tę jedyną miłość, jak można żyć i zapomnieć? Toniemożliwe, bo nawet, gdy się nie pamięta, jest coś w człowieku,co nie pozwala żyć normalnie i nie pozwala czuć nieznośnegooczekiwania na spotkanie z ukochaną osobą.

"Nigdy i na zawsze" śmiałomożna nazwać dramatem z elementami przygody i może trochęsensacji. Ale najważniejsza w tej opowieści jest miłość.Tęsknota. Wierność. Bo... czasem miłość trwa dłużej niżżycie. I wówczas... nie ma granic, aby ją odszukać iodzyskać. Nawet śmierć nie jest przeszkodą. Polecam, warto!

Paweł Pollak "Gdzie mól i rdza"

2012-01-20T14:22:00.002+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Oficynka.

Paweł Pollak to skandynawista itłumacz literatury szwedzkiej. Zadebiutował miłosno-kryminalnąpowieścią "Kanalia". Teraz na rynek księgarski wchodzijego najnowsza książka, wydana przez wydawnictwo Oficynka. "Gdziemól i rdza" to pierwszy tom cyklu wrocławskich kryminałów zkomisarzem Markiem Przygodnym w roli głównej.

W tej odsłonie poznajemy postaćkomisarza, jego kolegów z Komendy Wojewódzkiej,przyjaciela-dziennikarza Kuriatę i skomplikowaną sytuację rodzinnąpolicjanta.

Akcja rozpoczyna się w momencie, gdy zostają znalezioneoskalpowane zwłoki starszego mężczyny-samotnika, który przejawiałnamiętne zainteresowanie filmami pornograficznymi, ale za to unikałludzi i wychodzenia z domu. Jedyną osobą, która go odwiedzała,był młody pielęgniarz Ratajczyk, będący jego opiekunem iulubionym rozmówcą. Oczywiście młodzieniec od razu znajdzie sięw centrum zainteresowania organów ścigania, jednakże posiadażelazne alibii. Wkrótce pojawia się więcej ofiar, którymi stająsię starsi mężczyźni i wszyscy pozostawali pod opiekąpielęgniarza.

To przypadek, wskazówka, czy może ktoś usiłujewrobić młodego mężczyznę? Tropów jest wiele, wszystkie wskazująna pewne chore religijne fascynacje, bo zarówno swoista inscenizacjaw miejscach popełnionych morderstw i sam wybór ofiar nawiązują dopostaci znanych nam z lekcji religii. Czy to kolejny sygnał dlaPrzygodnego i jego ekipy? A może to tylko próba skierowaniaśledztwa na niewłaściwy tor?

Motywów i wątków jest mnóstwo,komisarz Przygodny czuje się czasami zapędzony w zaułek bezwyjścia, a w dodatku w jego życiu osobistym też nie dzieje siędobrze. Jak sobie z tym wszystkim poradzi wrocławski policjant i czyznajdzie winnego makabrycznych zbrodni? O tym już przekonać musiciesię sami, sięgając po ten niezwykle wciągający kryminał.

Autornie tylko skupił się na skomplikowanej intrydze, w którejnagromadzenie tropów i wątków ma na celu wprowadzenie zamętu nietylko w głowie Przygodnego, ale i czytelnika. W śmiały sposóbprzemyca także swoje spostrzeżenia i celne uwagi dotyczące życiaspołeczno-politycznego, przywar naszych rodaków, biurokracji,idiotyzmów obowiązujących w niektórych instytucjach.Umiejscowienie akcji we Wrocławiu jest niebywałą gratką dlamieszkańców tego miasta, w tym i dla mnie. Dzięki znajomościtopografii terenu stolicy Dolnego Śląska, wspólnie z Przygodnym ijego pomocnikiem Gajdą, przemierzałam ulice mego miasta wposzukiwaniu tropów i rozwiązań makabrycznych mordów.

Paweł Pollak stworzył wciągającykryminał z nietuzinkowymi bohaterami, opowieść, w której pojawiasię i humor i akcja i gorzka pigułka ludzi po przejściach. Podobami się także formuła, charakterystyczna dla historii Arthura ConanDoyle'a. Finałowe wyjaśnienie przez głównego bohatera w jakisposób doszedł do tego, kto jest zabójcą. To świetny zabieg,który pokazuje, jak skomplikowane procesy myślowe zachodzą wgłowie prowadzącego śledztwo i wyjaśnia cały tryb postępowaniazabójcy. A jednocześnie jest sygnałem, że autor wykonał kawałdobrej koncepcyjnej roboty

Polecam tę powieść na pewnowszystkim wielbicielom kryminałów, w których intryga i logikawspółgrają z naturalnością i nieprzerysowaniem postaci iposzczególnych wątków. Warto.

Księgarnia Matras, StowarzyszenieSztukater oraz Oficynka zapraszają na spotkanie z PawłemPollakiem, autorem wrocławskiej powieści kryminalnej„Gdzie mól i rdza”.

28 stycznia (sobota),godzina 14, Księgarnia Matras

ul. Świdnicka 28, Wrocław

Spotkanie poprowadziAgnieszka Lingas-Łoniewska

Wstęp wolny.Zapraszamy!

Dan Wells "Nie jestem seryjnym mordercą"

2012-01-19T13:06:00.004+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Syndykatu Zbrodni w Bibliotece i Wydawnictwa Znak.

Kim nie jest John? Na pewno nie jestdorosłym mężczyzną. Jest piętnastoletnim chłopcem,uczęszczającym do liceum. Nie jest też zbyt popularny w szkole,zalicza się raczej do lekceważonych freaków. Nie posiada takżetypowego hobby dla nastolatka, gdyż jedyne co go interesuje toseryjni mordercy, ich pobudki, psychika, metodologia. Nie posiadatakże uczuć, które pozwalałyby mu na odbieranie wrażeń innych,empatia jest mu całkowicie obca. Nie jest mu obce dręczeniezwierząt, nie powie o sobie, że nie wie jak wyglądają sesjeterapeutyczne. Ale za to, zawsze i wszędzie mówi i myśli, że...nie jest seryjnym mordercą.

John to bohater książki Dana Wellsa,zatytułowanej "Nie jestem seryjnym mordercą". Tosocjopatyczny młodzieniec, który zdaje sobie sprawę z cech, któreposiada, a które w psychologii śmiało stawiają go obok TedaBundy'ego czy Kuby Rozpruwacza. Jednakże John stara się walczyć zżyjącym w nim potworem i cały czas trzyma swoją mroczną postaćna uwięzi. Gdy w miasteczku, w którym mieszka wraz z matką,siostrą i ciotką, zaczynają ginąć ludzie, których rozpłataneciała zostają znalezione w różnych miejscach, a obok nich maźnieznanego pochodzenia, jedynie John wierzy, że to sprawa seryjnegomordercy, który właśnie rozpoczął swój makabryczny pochódprzez miasto. Już wkrótce chłopak odkrywa, kto stoi za okrutnymimorderstwami i nawet jego to zmrozi, przerazi i zaskoczy. Postanawiawziąć śledztwo w swoje ręce, bo wie, że nikt oprócz niego niebędzie w stanie poradzić sobie z takim zagrożeniem.

Powieść Wellsa to świetne studiumludzkiej psychiki, nie pozbawione humoru, może nieco czarnego. Autorpokazuje walkę głównego bohatera ze swoją mroczną stroną,jednocześnie rysując go jako obrońcę społeczeństwa, w którymżyje, gdzie pojawia się jeszcze większy potwór niż on sam. Abydokonać tej konfrontacji, John musi zburzyć swój wewnętrzny murbezpieczeństwa i uwolnić swojego potwora. Jak zakończy się tarozgrywka? Lektura na pewno odpowie na to pytanie.

Zachęcam do przeczytania historiiJohna, zwłaszcza, że jest to pierwsza część serii onastolatku-socjopacie. Napisana żwawym przystępnym językiem, zdynamiczną akcją i świetnymi spostrzeżeniami głównego bohatera.Polecam, to trochę inny kryminał, ale równie intrygujący.

"- Z pudłami jest tak –mówiłem – że możesz je otworzyć. Mimo że na wierzchu nic sięnie dzieje, w środku może być coś interesującego. Więc kiedygadasz te wszystkie nudziarstwa i głupoty, wyobrażam sobie, jakbyto było, gdybym cię rozciął i zobaczył, co masz w środku."¹

1Str. 73 Nie jestem seryjnym mordercą, Dan Wells, Wydawnictwo Znak, 2012

opis ze strony wydawnictwa:
Miasteczkiem Clayton wstrząsa seria tajemniczych morderstw. To moja obsesja. Muszę się dowiedzieć, kto zabija.

Mój terapeuta twierdzi, że sam mam cechy seryjnego mordercy. 95% procent seryjnych morderców w dzieciństwie unikało ludzi, podpalało i dręczyło zwierzęta, ale to przecież nie oznacza, że każde pokręcone dziecko wyrasta na zabójcę, prawda?

John Cleaver, lat 15, diagnoza: antyspołeczne zaburzenia osobowości/ obsesyjnie zainteresowany seryjnymi mordercami/ może być niebezpieczny.
Nie jestem seryjnym mordercą. Ale mógłbym nim być.

Więcej pod tym LINKIEM

Konkurs z Wydawnictwem Otwartym

2012-01-19T12:29:00.000+01:00

Wydawnictwo Otwarte zaprasza do głosowania w Plebiscycie na Najbardziej Romantyczną Literacką Parę.

Zainspirowani miłością Daniela i Sophii, bohaterów międzynarodowego bestsellera Ann Brashares „Nigdy i na zawsze”, postanowiliśmy zachęcić Państwa do wytypowania literackich par, które uważają Państwo za najbardziej romantyczne – kochanków, których można uznać za wzór miłości niezwykłej i wzruszającej.

Na propozycje Najbardziej Romantycznych Literackich Par czekamy do końca stycznia pod adresem: konkurs@otwarte.eu

Wśród osób nadsyłających propozycje rozlosujemy 10 egzemplarzy książki „Nigdy i na zawsze” Ann Brashares. To magiczna opowieść o szansach, jakie otrzymujemy od losu, i o tym, że nie można odkładać życia na później. Historia miłości przekraczającej granice czasu. Książka, która przywraca wiarę w przeznaczenie, w to, że na każdego z nas gdzieś ktoś czeka.

Z otrzymanych propozycji stworzymy listę pięciu najczęściej wymienianych par i zaprosimy Państwa do finałowego głosowania na naszym profilu na portalu Facebook. Podczas głosowania wyłonimy Najbardziej Romantyczną Literacką Parę.

Wyniki plebiscytu ogłosimy 14 lutego 2012 roku na stronie internetowej Wydawnictwa Otwartego www.otwarte.eu oraz na profilu wydawnictwa na Facebooku.

Z przyjemnością zapraszamy Państwa do współpracy przy nagłośnieniu plebiscytu.

Zaproszenie

2012-01-18T16:10:00.000+01:00

Księgarnia Matras, StowarzyszenieSztukater oraz Oficynka zapraszają na spotkanie z PawłemPollakiem, autorem wrocławskiej powieści kryminalnej„Gdzie mól i rdza”.

28 stycznia (sobota),godzina 14, Księgarnia Matras

ul. Świdnicka 28, Wrocław

Spotkanie poprowadziAgnieszka Lingas-Łoniewska

Wstęp wolny.Zapraszamy!

Konkurs konkursem pogania

2012-01-18T13:29:00.000+01:00

Zapraszam Was serdecznie do udziału w następujących konkursach:)

Najpierw konkurs literacki, zorganizowany przez telewizję Zone Romantica i portal DużeKa. Mam przyjemność być członkinią jury w tym konkursie:)

Szczegóły TUTAJ

Kolejny konkurs zorganizowany został przez moją przyjaciółkę Sylwię na jej blogu, zapraszam TUTAJ

P O W O D Z E N I A !!!!!!!!!!!!!

Styczniowe lektury-odsłona I

2012-01-17T18:44:00.001+01:00

Nadszedł czas lekturowych stosików. Ech... brakowało mi tego...

Ale jak się czeka cierpliwie, to dostaje się nagrodę:))) Oto ona:

I tak od góry:

1. Anna i Siergiej Litwinowie "Wycieczka na tamten świat" - Wydawnictwo Oficynka, pozycja wygrana w konkursie Syndykatu Zbrodni w Bibliotece.

2. Dan Wells "Nie jestem seryjnym mordercą" - Wydawnictwo Znak i Syndykat Zbrodni w Bibliotece, egzemplarz próbny-przedpremierowy.

3. Anna i Siergiej Litwinowie "Wszystkie dziewczyny kochają brylanty" - Wydawnictwo Oficynka, egzemplarz próbny-przedpremierowy.

4. Ann Brashares "Nigdy i na zawsze" - Wydawnictwo Otwarte

Simon Beckett "Wołanie grobu"

2012-01-17T10:58:00.000+01:00

"Wołanie grobu" Simona Becketta to ostatnia (przynajmniej wtej chwili) książka z serii, w której głównym bohaterem jest znany antropologsądowy, doktor David Hunter.

Osoby, które czytały poprzednie trzy powieści tegocyklu, będą świadkiem pewnego koła wydarzeń, jakie zatacza autor w tejodsłonie. Wracamy do chwil sprzed ośmiu lat, kiedy to David jest jeszczeszczęśliwym ojcem i mężem. Wówczas zostaje wezwany w miejsce odnalezienia zwłokjednej ofiary seryjnego mordercy Monka, który znajduje się już w rękach wymiarusprawiedliwości. Tam David poznaje specjalistkę od zachowań behawioralnychSophie, spotyka także znajomego gliniarza, Terry’ego. Na miejsce znalezieniaciała zostaje także przywieziony także więzień, który ma wskazać, gdzie zakopałzwłoki pozostałych ofiar. Jednakże dramatyczne wydarzenia, które nastąpią, nieprzyniosą żadnego rozwiązania, a David już wkrótce przeżyje swoje własnetrzęsienie ziemi.

Mija osiem lat od tamtych wydarzeń i do doktora Hunterazwraca się o pomoc... Sophie. Wkrótce odwiedza go także Terry. A skazany morderca ucieka z więzienia. Czy totylko zbieg okoliczności? David ponownie zostaje wciągnięty w sam środekszalonej walki o odkrycie prawdy sprzed lat. Jak zawsze u Becketta jestzagadka, intryga i tajemnica. Jednakże w poprzednich częściach ten sławetny "kop" zaskoczenia był o wiele bardziej wyrazisty i wywoływał spore zawirowanie wumyśle czytającego. "Wołanie grobu" to zgrabnie skonstruowany kryminał, wktórym powoli odkrywamy zagadkę przeszłości i teraźniejszości, bo oczywiście bohaterowiesą dwuwymiarowi i mają coś do ukrycia.

Seria o doktorze Hunterze należy obecnie do moichulubionych, poszczególne pozycje prezentują różny poziom, ale generalnie całahistoria o doświadczonym przez życie antropologu zasługuje na uznanie. Teraz mogęstwierdzić, że najbardziej przypadła mi do gustu część druga, czyli "Zapisane wkościach". Oczywiście polecam i zachęcam do przeczytania wszystkich czterechpowieści.

Jill Smolinski "Następna rzecz na liście"

2012-01-16T13:18:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Videograf II.

Sporo na rynku księgarskim jestksiążek o kobietach, ich pragnieniach, próbach zmiany sposobużycia, poszukiwaniu własnej drogi, oczekiwaniu na prawdziwe iszczere uczucie. Czy ten temat może się kiedyś wyczerpać? A możeznudzić? Wszystko zapewne zależy od sposobu jego ujęcia. Na pewnonie nudziłam się przy lekturze takiej właśnie historii, którazostała przedstawiona w książce Jill Smolinsky, pod tytułem"Następna rzecz na liście".

Bohaterką tej powieści jest przeszłotrzydziestoletnia amerykanka, June Parker, która podwożąc dopieroco poznaną młodą dziewczynę, Marissę, uczestniczy w tragicznym wskutkach wypadku samochodowym. Sama wychodzi z kraksy z kilkomaranami, natomiast jej pasażerka ginie na miejscu. W ręce Junetrafia tajemnicza lista Marissy, która zawiera spis 20 rzeczy, któredziewczyna miała zamiar zrobić przed dwudziestymi piątymiurodzinami. Ponieważ June ciągle nie może pogodzić się z tym, cowydarzyło się na kalifornijskiej autostradzie, postanawia wykonaćzadania z listy zmarłej dziewczyny. Może to w jakiś sposób ułatwijej pokonanie wyrzutów sumienia i pozwoli na nowo ułożyć życie? Może sprawi, że łatwiej będzie jej pokonać ogarniającą jądepresję i z optymizmem zacznie w końcu widzieć swoją przyszłość?

Okazuje się jednak, że niektóre zadania wymagają wielkiegowysiłku, a na pewno pomocy innych ludzi. Tym samym June nawiązujebliższy kontakt z Troyem, bratem Marissy, z jego rodziną, a takżez grupką osób z firmy, w której pracuje. Czy uda się jejdoprowadzić to szalone przedsięwzięcie do finału i jednocześnieodzyskać spokój i wytyczyć nowy cel w swoim życiu? Na pewno drogaku temu będzie obfitowała w szereg utrudnień, wątpliwości izłośliwości losu.

Mogłoby się wydawać, że to kolejna prostahistoria, w stylu "Bridget Jones". Być może niektórzydostrzegą pewne analogie, przede wszystkim w stylu, w jakim taksiążka jest napisana. Nie zmienia to jednak faktu, że opowieśćczyta się naprawdę dobrze, jest pełna uroku, wrażliwości, atakże humoru i niejednokrotnie wzruszeń. June jest bohaterką,którą da się lubić, wątek związany z realizacją zadań z listyprzeplata się z problemami kobiety w firmie, w której pracuje, atakże z szukaniem przez Kalifornijkę prawdziwej miłości. Akcjaksiążki toczy się w Los Angeles, przenosi się także na trochędo Las Vegas. Historia jakich wiele? Prawdopodobnie. Ale za to podana wsłodko-gorzki sposób i wcale nie taka "hollywoodzka",jakby można było na początku sądzić. Dla rozrywki, relaksu ichwili oddechu-w sam raz.

Wywiad ze mną na Targach Książki w Krakowie

2012-01-15T11:46:00.000+01:00

Simon Beckett "Szepty zmarłych"

2012-01-14T14:07:00.000+01:00

Amerykański Ośrodek BadańAntropologicznych w Tennessee ma całkiem inną, mniej formalną, aleza to bardzo popularną nazwę. "Trupia Farma". To miejsce,w którym prowadzone są badania na ludzkich zwłokach pozostawionychna działanie powietrza, temperatury, wiatru, deszczu,śniegu. Antropolodzy pracują w tym niezbyt mile wyglądającym ipachnącym miejscu, prowadzą badania, eksperymenty, piszą pracenaukowe.

Do tego właśnie ośrodka, na zaproszenie doktora TomaLiebermana, przyjeżdża z Anglii jego serdeczny przyjaciel, doktorDavid Hunter. Który stara się dojść do siebie po ostatnichdramatycznych przejściach.

Tak rozpoczyna się kolejna odsłonaserii o wybitnym antropologu sądowym. "Szepty zmarłych"Simona Becketta to trzecia książka tego cyklu i równie wciągającajak "Chemia śmierci" i "Zapisane w kościach".

Wizyta Davida na 'Trupiej Farmie"ma być formą dziwnej nieco terapii, a także zwykłą przyjacielskąwizytą u zbliżającego się do emerytury Toma. Jednakże stanie sięcałkiem inaczej. Pojawi się pierwsze ciało, potem kolejne i Davidponownie znajdzie się w samym środku gry, którą prowadzi ktoś,kto doskonale zna się na pracy antropologów. Szaleniec bawi się zpolicją i doktorem Hunterem w kotka i myszkę i wkrótce okazujesię, że swoje makabryczne zabójstwa planował z niezwykłąprecyzją już od dawna.

Jest kimś, dla którego śmierć jestwielką zagadką i jednocześnie jedyną fascynacją i aby odkryć tętajemnicę musi zrobić tylko jedno. Znaleźć odpowiedź. Szukającjej... tworzy swoją własną trupią farmę.

"Szepty zmarłych" totrzymający w napięciu thriller, którego akcja toczy się zszybkością nabierającego prędkości pociągu. Tu typowe dla prozyBecketta i oczywiście w tej części, tak jak i w poprzednich, nieunikniemy elementu zaskoczenia. Przyznam się, że czytając powieścitego autora, właśnie na ten element czekam zawsze z największąniecierpliwością. Bo wiem, że nie powinnam ufać i swojemuinstynktowi, który podpowiada mi, że dana postać jest mordercą, atym bardziej nie powinnam wierzyć w to, co usiłuje przekazać miautor. Ponieważ wiem, że on tylko... rzuca mi fałszywy trop.

Oczywiście polecam i zachęcam.Świetna seria i ciekawy bohater. Warto.

"Zemsta jest kobietą" - Antologia

2012-01-13T10:32:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Janka.

„Zemsta jest kobietą” to antologia opowiadań, wyłonionych wramach konkursu zorganizowanego przez wydawnictwo Janka. W zbiorze znajdziemy12 opowiadań, zamierzenie czy nie, zachowany został parytet. Historie miałyluźno nawiązywać do tematu głównego i tak też właśnie jest. Swobodne podejściedo tematyki szeroko pojętej zemsty dokonywanej przez płeć, zwaną niekiedysłabą. Nie wszędzie zemsta jest głównym tematem, natomiast w różnoraki sposóbprzedstawione postaci kobiece i owszem.

Poziom poszczególnych opowiadań jest naprawdę różny, wwiększości są to mało znani autorzy, pojawiają się jednak twórcy, którzy mająjuż coś w swoim dorobku pisarskim. Całość rozpoczyna opowiadanie SzymonaBogacza „Naga”, które jest opowieścią o dążącej do autodestrukcji Kristin,która dokonując zemsty na ojcu, niszczy siebie samą. Kolejnym opowiadaniem, októrym warto wspomnieć według mnie, jest „Dziennik Julii” Grzegorza Filipa,opowiadający o niedocenianej artystce, która w końcu zostaje doceniona, a tymsamym zmienia się jej stosunek do otoczenia i do bliskich. Na uwagę zasługujetakże historia przedstawiona przez Daniela Koziarskiego, autora z niemałym jużdorobkiem. W jego mrożącym krew w żyłach opowiadaniu „Prywatny akt oskarżenia”poznajemy ignorowaną krytyczkę literacką, która zniesmaczona niskim poziomemobecnie tworzonej literatury, dokonuje morderstw na sporej grupie twórców.

Dużą zaletą tej antologii jest różnorodność i odmienny sposóbprzedstawienia kobiecości i wszelkich sił ją rządzących. Ukazane są kobietysilne, ale czasami ta siła okazuje się być druzgocąca dla samych bohaterek.Ciekawy temat, ciekawa jego realizacja, niemal cały przekrój sposobów jegoprzedstawienia, oczywiście na różnym poziomie, ale generalnie wychodzi na plus.Pocieszające jest, że krótkie formy wciąż cieszą się popularnością wśródtwórców, miejmy nadzieję, że wśród czytających także. Myślę, że warto sięgnąćpo tę antologię, nie jest to wprawdzie rozrywkowa lektura, ale na pewnopobudzająca do przemyśleń i refleksji. Polecam.

Zapowiedź: "Nigdy i na zawsze" Ann Brashares

2012-01-12T18:13:00.001+01:00

W imieniu Wydawnictwa Otwartego chciałabymprzedstawić naszą najnowszą premierę, książkę „Nigdy i na zawsze” AnnBrashares.

To magiczna opowieść o szansach,jakie otrzymujemy od losu, i o tym, że nie można odkładać życia na później.Historia miłości przekraczającej granice czasu. Książka, która przywraca wiaręw przeznaczenie, w to, że na każdego z nas gdzieś ktoś czeka.

"Żyję od ponad tysiąca lat.Umierałem niezliczoną ilość razy. Zapomniałem, ile dokładnie. Zakochałem się imoja miłość trwa nadal. Ciągle szukam swojej ukochanej. Ciągle ją pamiętam.Noszę w sobie nadzieję, że pewnego dnia ona też mnie sobie przypomni".

„Dla wielbicieli wrażliwości NicholasaSparksa i Zaklętych wczasie” - „Publishers Weekly”

„Prawdziwyromans!” - "The New York Times"

Ann Brashares – bestsellerowa amerykańska pisarka(ponad 8 milionów książek sprzedanych na całym świecie). Jej powieści z cyklu StowarzyszenieWędrujących Dżinsów doczekały się adaptacji filmowych.

Czasem, by odnaleźć miłość, trzebauwierzyć w to, co niemożliwe.

Premiera 11 stycznia 2012 r.

Cena: 32,90 zł.

Zapowiedź: "Pułapka Nowego Roku" Jolanta Kwiatkowska

2012-01-11T09:50:00.001+01:00

PREMIERA: 19 STYCZNIA 2012r. :))))

Akcja„Pułapki Nowego Roku” zaczyna się w piątek. Ale taki, który wypada raz na kilka lat i staje się ostatnim dniem roku. Główna bohaterka, Krystyna, nowo upieczona– i to na własne życzenie– emerytka, postanawia uczcić go na swój sposób. Wrócić (wspomnieniami) do lat młodzieńczych, gdy nosiła niewdzięczne nazwisko Bubel. Potem przenieść się w czas pierwszego małżeństwa, gdy awansowała na panią Tylko . A ostatnie godziny starego roku spędzić ze szczęśliwą jeszcze kilka lat temu, a teraz już samotną - panią Rajską. Na koniec zatrzasnąć drzwi za przeszłością i otworzyć przyszłość„kluczem”, którym miał być toast za nowy Nowy Rok.

Główne postanowienie Krystyny brzmi:„Muszę wejść w Nowy Rok z nowymi pomysłami na życie. Mój każdy następny Sylwester będzie szalony. Do północy rozważam: ma, winien, zyski i straty. O północy wypijam duszkiem kieliszek szampana za skończony bilans. W następnych bąbelkach szukam podpowiedzi na pytanie:„Czym urozmaicę sobie wolny czas przyszły z ewentualnym dodatkiem pytanka: z kim?”.

Losoczywiście nie szczędzi jej niespodzianek. Ale Krystyna, podobniejak wszystkie bohaterki książek Jolanty Kwiatkowskiej, wręczzarażają witalnością, energią i radością życia.

Taopowieść o kobiecie 50+ może nas wszystkie wiele nauczyć. Każestanąć przed lustrem i zapytać: a co ja robię z moim życiem, bybyło lepsze i ciekawsze.

„PułapkaNowego Roku” to wspaniała lekcja odnajdywania radości wśródtrudów dnia codziennego.

Patronat medialny: www.kobieta50plus.pl,granice.pl oraz NowaCzytelnia.pl

Simon Beckett "Chemia śmierci"

2012-01-10T15:17:00.000+01:00

"Chemia śmierci" SimonaBecketta to pierwszy tom cyklu o doktorze Davidzie Hunterze.Antropologu sądowym, mężczyźnie z tragiczną przeszłością,człowieku, który przeżył ogromną stratę.

David, wciąż walczącz prześladującymi go snami po utracie najukochańszych inajbliższych osób, postanawia odpocząć i od wielkiego miasta i odswojego obecnego zajęcia. Dlatego też zatrudnia się jako lokalnylekarz w miasteczku Manham. Powoli wsiąka w małomiasteczkowązamkniętą społeczność, lecz tak naprawdę wie, że nigdy niebędzie naprawdę "swój". Jednakże wypełnia swojeobowiązki jako lekarz, zaprzyjaźnia się z miejscowym doktorem,Henry'm Maitlandem i próbuje odzyskać równowagę psychiczną. Czybędzie mu to dane? Czy zapomni o przeszłości i ucieknie odobrazów, które ciągle przesuwają mu się przed oczami, a którewidział, pracując jako lekarz sądowy? Nie tym razem. Bo oto wspokojnym i na pozór swojskim Manham zaczynają ginąć kobiety,których zmasakrowane i naznaczone ciała zostają późniejznajdowane w różnych częściach miasteczka. Wcześniej, każda znich dostaje charakterystyczne ostrzeżenie. Ale zanim znaki zacznąbyć rozpoznawalne i zanim wszyscy zdadzą sobie sprawę, że wmieście grasuje seryjny morderca, zszokowani mieszkańcy zacznąoskarżać siebie nawzajem, nie ominie to także "obcego"doktora Huntera. W międzyczasie inspektor prowadzący sprawępoprosi Davida o pomoc w badaniu zwłok i miejsca zbrodni, bo okażesię, że policjant wie, kim naprawdę jest nowy lekarz miejskiejprzychodni. Hunter walcząc sam ze sobą podejmie się tego zadania,tym samym wchodząc w sam środek dramatycznych wydarzeń i walki zezłem, które zaczyna zbierać swe żniwo w spokojnej mieścinie. Igdy życie prywatne sławnego antropologa zacznie powoli sięprostować i układać, spadnie na niego kolejny ogromny cios. Czydoktor Hunter tym razem się podniesie? Kto morduje młode kobiety idlaczego? Czy wszystko jest oczywiste, a winni mają zbrodnięwypisaną na twarzy?

Jak zawsze, w prozie Becketta pytańjest mnóstwo a odpowiedzi zaskakują i wbijają w fotel. Tropprowadzi ku jednemu, by w pewnym momencie dokonać gwałtownegozwrotu i przewrócić misterną czytelniczą koncepcję, zamieniającją w kupkę błędnych domysłów. To jest właśnie najlepsze wksiążkach tego autora.

Polecam serię o doktorze Hunterze,znajdziecie tutaj wszystko to, co powinien zawierać doskonaleskonstruowany thriller.

dwa lata temu...

2012-01-09T17:23:00.001+01:00

Dwa lata temu moja debiutancka książka "Bez przebaczenia" ujrzała światło dzienne. Wydana została przez wydawnictwo Novae Res, z którym nadal współpracuję. W dwa miesiące po debiucie rozpoczęłam promocyjne spotkania autorskie w dolnośląskich bibliotekach, które były także moim debiutem w kontakcie z Czytelnikiem. Zawsze będę pamiętać to nerwowe oczekiwanie, stres i głuche kołatanie serca. Zresztą towarzyszy mi to zawsze, podczas spotkań z moimi Czytelnikami.

Dziękuję wydawnictwu Novae Res za danie mi szansy, wszystkim Czytelnikom za wspaniałe maile i recenzje, a moim Przyjaciółkom za niezłomną wiarę we mnie i w moją twórczość.

DZIĘKUJĘ :)))

Graham Masterton "Krzywa Sweetmana"

2012-01-09T17:01:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości portalu Duże Ka. Recenzja ta pojawiła się wcześniej właśnie TAM

Czy można przewidzieć przyszłość? Przewidzieć przyszłe wydarzenia, w właściwie wynik pewnych działań? Zapewne nie. Przynajmniej w zdroworozsądkowym rozumieniu. A czy można zatem wykreować przyszłość? Aby uzyskać zamierzony cel? Do którego dąży się bezwzględnie, nie patrząc na nic i na nikogo? Nie licząc się z nikim. Nie licząc... ofiar?

Taką właśnie nieprawdopodobną, a jednocześnie zupełnie realną historię serwuje nam Graham Masterton w pasjonującym thrillerze "Krzywa Sweetmana". W którym wątki sensacyjne, obyczajowe bardzo mocno splatają się z wątkami politycznymi i społecznymi.

Akcja rozpoczyna się w momencie, gdy niedoszły architekt, obecnie zajmujący się wyprowadzaniem psów bogatych pań i myciem samochodów, John Cullen, wraz ze swoją dziewczyną jedzie na lotnisko po ojca, który przylatuje do niego w odwiedziny. Jednocześnie obserwujemy poczynania pewnego dziwnego mężczyzny, który rusza tą samą nitką autostrady, co główny bohater. Tragiczne wydarzenia, które wkrótce nastąpią, zakończą życie bliskiej Cullenowi osoby, a jednocześnie stanowić będą spoiwo pomiędzy szeregiem zagadkowych morderstw popełnianych właśnie na amerykańskich autostradach. Ktoś strzela do przypadkowych ludzi, którzy zdają się nie mieć ze sobą nic wspólnego. Gdy Johna dotyka kolejna tragedia i ponownie ktoś do niego strzela, postanawia przeprowadzić śledztwo, bo nie wierzy w skuteczność stróżów prawa. Cullen i jego przyjaciel Mel, odkrywają mrożący krew w żyłach spisek, w który zamieszane są osoby stojące na politycznym świeczniku.

W powieści pojawia się mnóstwo wątków, postaci, które na pierwszy rzut oka nie łączy nic. Jednakże autor zadbał o to, aby wszystkie elementy układanki doskonale do siebie pasowały. Akcja w powieści obfituje w szybkie sceny akcji, szaleńcze pościgi, ostre sceny seksu i dynamicznie prowadzone śledztwo przez głównego bohatera. Niekiedy niektóre wątki były dla mnie niewystarczające, za mało w nich było realizmu, jak na przykład zachowanie Johna po śmierci swojej dziewczyny, to jednak należy przyznać, że thriller wciąga i nie pozwala się odłożyć na później, gdyż czytelnik chce jak najszybciej poznać rozwiązanie zagadki. Nie jest to horror, jednakże wydarzenia, które autor przedstawił, śmiało mogą zasługiwać na miano tych okrutnych i jak z horroru właśnie. Myślę, że wielbiciele prozy Mastertona będą zadowoleni z lektury, a jeśli ktoś ceni sobie dynamiczną akcję z zagadką i ciekawą intrygą, to również ta powieść powinna znaleźć się na jego półce. Polecam.

"Każdego dnia na wydrukach, wypuszczanych przez komputery Sweetmana, pojawiało się coraz więcej cienkich niebieskich kresek. Przecięcie takiej kreski z grubą, jaskrawoczerwoną linią oznaczało śmierć."

Kenyon Sherrilyn "Pocałunek nocy"

2012-01-08T19:30:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości portalu DużeKa.

Wcześniej, recenzja ukazała się właśnie TUTAJ

"Pocałunek nocy" autorstwa Sherrilyn Kenyon to czwarta książka cyklu "Mroczny Łowca". Wcześniejsze powieści to: "Rozkosze nocy", "Objęcia nocy" i "Taniec z diabłem". Wszystkie książki zaliczyć można do gatunku romansu paranormalnego. Łączy je intryga i postaci głównych bohaterów, z tym, że każda opowieść poświęcona jest innemu wojownikowi.

W książce, którą miałam przyjemność przeczytać, dalej jesteśmy świadkami walki Mrocznych Łowców z wampirami i Daimonami i tym razem poznajemy losy Wulfa. To wikiński wojownik, który żyje na ziemi od tysięcy lat. Jest nieśmiertelny, ale nigdy nie umarł. Jest niezwykle silny, lecz ciąży na nim klątwa. Żadna napotkana osoba nie pamięta go już wkrótce po spotkaniu. To sprawia, że mężczyzna jest bardzo samotny i niemal niewidzialny dla otoczenia. Jednakże gdy na jego drodze stanie piękna Cassandra, los Wikinga ulegnie diametralnej zmianie. Dziewczyna, jako jedna z nielicznych, zapamięta spotkanie z nim, jednakże okaże się, że nie mogą być razem, ze względu na jej pochodzenie. Cassandra należy do rodu Apollitów, a na tą właśnie rasę Mroczny Łowca przysiągł polować. Lecz wojownik ciągle nie może przestać myśleć o rudowłosej dziewczynie, a wkrótce okaże się, że zainteresowanie jest obopólne.

Tajemne moce sprawią, że losy Wolfa i Cassandry przetną się i połączą, a na tę dwójkę spadnie miłość silniejsza niż wszelkie złe siły. Lecz przed nimi pojawi się kolejne zagrożenie, ponieważ rasa dziewczyny jest także obarczona tragicznym przekleństwem. Każdy Apollita żyje tylko do dwudziestego siódmego roku życia i w dniu tych właśnie urodzin, umiera w straszliwych męczarniach.

Wulf nie chce dopuścić do śmierci ukochanej, tym bardziej, iż okazuje się, że łączy ich nie tylko miłość. Jak zakończy się ta dramatyczna walka o miłość i o życie? Mogę dodać tylko, że akcja toczy się w zatrważającym tempie, a książkę czyta się naprawdę błyskawicznie. Po Larze Adrian, J.R. Ward i Kerrelyn Sparks, które należą do czołówki amerykańskich autorek uprawiających ten właśnie gatunek, Sherrilyn Kanyon z powodzeniem może się zaliczyć do tej grupy pisarek. Jej opowieść jest wciągająca, wszystkie wątki doskonale do siebie pasują, bohaterowie, pomimo swoich nadnaturalnych zdolności, są prawdziwi i wyraziści. Książka obfituje w szereg sensacyjnych scen, miłość i pożądanie buchają niemal z każdej strony, a intryga sprawia, że czytelnik chce jak najszybciej poznać jej rozwiązanie.

"Pocałunek nocy" to dynamiczna książka, przy której można się dobrze bawić, pod warunkiem, że lubi się szybką akcję, ostrych bohaterów i miłosne zmagania kochanków. Wielbicieli romansów paranormalnych zachęcam, a sama na pewno sięgnę po poprzednie części cyklu "Mroczny Łowca".

Marta Guzowska "Ofiara Polikseny"

2012-01-07T17:43:00.002+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa WAB.

Każdy z nas chyba pamięta pasjonującąfilmową serię o przygodach nieustraszonego archeologa. "IndianaJones", mający twarz Harrisona Forda, był odważnym iniebywale męskim poszukiwaczem skarbów, przygód i tajemnicprzeszłości. Jego atrybuty to kapelusz i lasso, krzywy uśmiech icięta riposta.

Mario Ybl to światowej sławyantropolog, który, podobnie jak Jones, ma ostry język i niebywałyrefleks. Ale to chyba wszystkie analogie pomiędzy tymi postaciami.Mario, to bohater książki autorstwa Marty Guzowskiej, zatytułowanej"Ofiara Polikseny", wydanej przez wydawnictwo WAB.

Akcja książki toczy się w Turcji,nieopodal ruin Troi, gdzie grupa archeologów pracuje nawykopaliskach, gdzie znaleziono ślady bytności naszych przodków sprzed wieków. Nadpracami pieczę sprawuje piękna archeolog, doktor Pola Mor, z którąMario był kiedyś związany. Wydaje się, że nadal coś jest międzytą dwójką, a na pewno połączy ich dokonane wkrótce odkrycie.Odnajdują bowiem szkielet kobiety i wiele wskazuje na to, że to znalezisko może być przełomowe w karierach wszystkich uczestnikówekspedycji. Bo wszystko wskazuje na to, że odkopany szkielet należałdo mitycznej Polikseny, branki Achillesa, której ciało zostałozłożone w ofierze. Jednak Mario obala wszelkie mityczne teorie,odkrywając coś znacznie gorszego. Zaczyna prowadzić własneśledztwo, w które nikt z osób towarzyszących nie wierzy.Rozpoczyna się rozgrywka pomiędzy cynicznym antropologiem amordercą, którym tak naprawdę może być każdy. Pojawia siętakże wyraźny antagonista Ybla, milioner Howard Griffin, który ewidentnie zaczyna adorować Polę Mor. Wkrótce okazuje się też, żeofiar będzie więcej. Akcja szybko nabiera tempa, zamieniając sięw pasjonujący kryminał.

Postać profesora Ybla to jedna zlepiej zarysowanych i skonstruowanych postaci, z jakimi w ostatnimczasie zetknęłam się w polskiej literaturze. Obdarzonysardonicznym poczuciem humoru, nie liczący się z nikim, nie kryjącysię z upodobaniem do napojów wyskokowych, zawsze głośnowyrażający swoje zdanie. Świetny fachowiec, cierpiący nanyktofobię, nie dający się wpasować w żadne społeczne ramy.Mario Ybl sprawia, że akcja w powieści z każdą stroną nabieraniepowtarzalnego kolorytu i czytelnik tylko czeka, jaką bombę tymrazem zrzuci znany antropolog.

Autorka wprowadza czytelnika wniepowtarzalny klimat upalnej Turcji, tak sugestywnie przedstawiająci aurę tam panującą i otoczenie i styl życia tamtejszychmieszkańców, że dzięki temu czujemy się, jakbyśmy samiuczestniczyli w archeologicznych wykopaliskach. Dodatkowym plusem jestwiedza Marty Guzowskiej dotycząca prac wykopaliskowych i genialneopisy-wykłady profesora Ybla, dotyczące tego, co dzieje się zciałem człowieka po śmierci. Opisów tych nie radzę czytać przedśniadaniem.

Podsumowując: "Ofiara Polikseny"to niezwykle udany debiut pisarski, od początku do końca trzymającyw napięciu, ujmujący nie tylko warsztatem autorki, ale i wiedząmerytoryczną, umiejętnością utrzymania odpowiedniego poziomunapięcia i stworzeniem postaci genialnego cynika, Ybla. Zachęcamgorąco do lektury tej powieści, skończyła się era doktoraJonesa, może czas na profesora Mario Ybla? Jestem za!

"- Profesor Ybl jest antropologiem– powiedziała Pola do Griffina.

- Podobno jest pan znakomitością w swojej dziedzinie.- Griffin obdarzył mnie łaskawym spojrzeniem.

- Podobno.

- Czytałem pana artykuł na temat hesitation marks, wielokrotnych śladach nacięć świadczących o wahaniu, zaobserwowanych przy samobójstwach popełnianych za pomocą noża. Chyba w "Journal of Forensic Scences", jeśli mnie pamięć nie myli. Niezwykle interesujący.

- Cieszę się, że się panu podobał. Napisała go moja asystentka... eee... nie mogę sobie w tej chwili przypomnieć, jak się nazywała. Ja tylko podpisałem.

- Proszę mi powiedzieć, jak to się stało, że tak wybitny antropolog sądowy, jak pan, bawi się w wykopaliska.

- Nie mogłem odmówić. Doktor Mor posiada nie tylko piękny tyłeczek, ale także niezwykłą siłę perswazji".¹

1"Ofiara Polikseny", Marta Guzowska, wyd. WAB, 2012, str. 62

Dennis Lehane "Pułapka zza grobu"

2012-01-05T12:06:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości serwisu Zbrodnia w Bibliotece.

Z twórczością Dennisa Lehane'aspotkałam się po raz pierwszy, czytając jego pasjonującą powieść"Rzeka tajemnic". Potem obejrzałam jeszcze adaptacjęfilmową i już wówczas zaliczyłam tego autora do mojej osobistejlisty ulubionych pisarzy. Następnie przyszedł czas na "Wyspęskazańców" i "Gdzie jesteś Amando" i dalej trwałamw swoim pierwotnym przekonaniu o tym, iż twórczość tegoamerykańskiego autora doskonale wpasowuje się w mój gust. Nieinaczej jest z jego kolejną powieścią, którą miałam przyjemnośćprzeczytać dzięki serwisowi Zbrodnia w bibliotece. Mowa o kolejnejodsłonie serii Kenzie-Gennaro, czyli o "Pułapce zza grobu".Totrzecia część cyklu, w którym główni bohaterowie to paradetektywów: Patrick Kenzie i Angela Gennaro.

Tym razem dwójka partnerów i nietylko partnerów, zostaje porwana przez miliardera, Trevora Stone'a,który w tak oryginalny sposób chce ich przekonać do przyjęciazlecenia. A chodzi o odszukanie ukochanej córki biznesmena, Desiree,która zaginęła w tajemniczych okolicznościach. Gdy Kenzie iGennaro decydują się wysłuchać zrozpaczonego ojca, otrzymujątragiczny obraz tej rodziny, w której śmierć, zamachy, morderstwa,ucieczki raz na zawsze zniszczyły wszystko to, co było dobre ibezpieczne. Dodatkowo dowiadują się, że ich przyjaciel i mentor,Jay Becker, jako pierwszy ruszył na poszukiwanie Desiree Stone, aletakże zaginął bez śladu. Patrick i Angela potrzebują gotówki, atą nawet w nadmiarze jest w stanie im dać zleceniodawca, dlategoteż podejmują się wykonania tego zagadkowego zadania. Nie wiedząjeszcze, że wchodzą do niebezpiecznego labiryntu, pełnego pułapek,tajemnic, brudnych rodzinnych sprawek i zła przekazywanego zpokolenia na pokolenie.

Lehanne po raz kolejny wciągnął mniew swoją misterną sieć intrygi, gry, w której stawką jest ludzkieżycie. A motorem do działań nienawiść, chora żądza ipragnienie władzy.

"Pułapka zza grobu" toniezwykle wciągająca powieść sensacyjna, z zagadkami piętrzącymisię niemal na każdym kroku. Nic nie jest takim, jakie się wydaje,pytania mnożą się po przeczytaniu każdej strony, a czytelniknagle zdaje sobie sprawę, że nic już nie wie i nic nie jest wstanie przewidzieć. Zaskoczenie pojawia się znikąd, spada naczytającego jak bomba, a wkrótce okazuje się, że to było tylkopreludium do tego, co pojawia się dalej. I jeszcze dalej i jeszcze.Akcja przypomina rollecoaster, który rozpędza się powoli, by jużwkrótce mknąć jak szalony i wirować, wzbudzając chaos w naszychgłowach. Gdzie jest góra, gdzie jest dół? W "Pułapce zzagrobu" też tego nie wiemy i niczego nie możemy być pewni.

Gorąco polecam wszystkie książkiDennisa Lehane'a, to prawdziwa uczta dla osób ceniących dobrzeskonstruowaną intrygę.

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Teresa Monika Rudzka "Singielka"

2012-01-04T15:36:00.002+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Skrzat.

Czasami warto przeczytać coś o życiuinnego człowieka. O poszukiwaniu swojej drogi, radzeniu zprzeciwnościami losu, o walce o niezależność, o próbieuwolnienia się od wpływu innych, o unikaniu toksycznych ludzi,którzy we krwi mają chęć zatruwania życia bliźnim.

Takąwłaśnie opowieścią jest książka Teresy Moniki Rudzkiej, podtytułem "Singielka", wydana przed wydawnictwo Skrzat. Tokolejna część z serii "Smak dorosłości", opowiadającao młodych ludziach, którzy próbują odnaleźć się w bolesnejrzeczywistości i ułożyć swój przyszły los. Bohaterką"Singielki" jest Roberta, którą poznajemy w momencie, gdyuczestniczy w pogrzebie swojej najmłodszej upośledzonej siostry.Dziewczyna ma jeszcze jedną siostrę, także lekko upośledzoną,dwóch braci, matkę i ojca, który za kołnierz nie wylewa. W domupanuje bieda, Roberta jest odludkiem i marzy o tym, aby wyrwać sięz tego impasu. Nie jest jednak przykładem słabej i wykorzystywanejdziewczyny, wykazuje daleko idącą nieustępliwość, abyzrealizować swoje zamierzenia. Jesteśmy świadkami jej wzlotów iupadków, miłości mniej i bardziej udanych, porażek zawodowych isukcesów. Roberta po skończeniu liceum podejmuje swoją pierwsząpracę, wkrótce kończy studia, dorabia sprzedając polisyubezpieczeniowe. Wychodzi za mąż, rozwodzi się, wyjeżdżazagranicę. I wciąż... szuka miłości.

Książka Teresy Moniki Rudzkiej toobyczajowa historia z nutką czarnego humoru w tle, a takżedomieszką ironii i gorzkiej prawdy o ludzkich charakterach. Książkanapisana jest w pierwszej osobie, czyta się ją dobrze, czasamipobudza do rozmyślań nad własną drogą, którą przyszłoczłowiekowi iść. Myślę, że to właściwa lektura dla młodychosób, które zaczynają wkraczać w dorosłe życie i zastanawiająsię, czy dana podjęta decyzja była właściwa. Zachęcam, todoskonała lektura dla zaczerpnięcia oddechu i spojrzenia na siebiei na ludzi nas otaczających.

Podsumowanie roku 2011

2012-01-01T13:27:00.002+01:00

Ten rok zaliczyć mogę do udanych, oprócz ostatniego kwartału, a już dokumentnie oprócz ostatniego tygodnia, który był koszmarny. Wiem jednak, że muszę dać sobie radę, kto jak nie ja?

Tymczasem krótkie podsumowanie:

Przeczytałam w tym roku 149 książek, rok 2011 rozpoczęłam "Ja Ozzy" Ozzy'ego Osbourne'a a zakończyłam "Ślepą boginią" Anne Holt.

Wydałam dwa opowiadania w zbiorach: "Książki Moja Miłość" i "31.10 Halloween po polsku".

Wydałam jedną powieść "Zakład o miłość", której premiera miała miejsce w listopadzie, książka została wydana przez wydawnictwo Novae Res.

Wzięłam także udział w konkursie na opowiadanie kryminalne i zajęłam II miejsce. Relacja z rozdania nagród TUTAJ

Miałam przyjemność gościć na 7 spotkaniach autorskich, w tym:

- 4 spotkania promujące książkę "Zakręty losu" (Empiki w Katowicach, Łodzi i Warszawie, oraz Biblioteka w Zawierciu),

- 1 spotkanie promujące zbiór opowiadań "Książki Moja Miłość"(Księgarnia we Wrocławiu)

- 2 spotkania (Targi Książki w Krakowie i Empik w Katowicach) promujące powieść "Zakład o miłość".

Zaczęłam pisać nową książkę "Lepsze jutro" i opowiadanie "Człowiek trzymający władzę".

W grudniowym "Bluszczu" ukazał się wywiad ze mną i recenzja "Zakładu o miłość".

To chyba wszystko, co dotyczy mojej pisarskiej i czytelniczej pasji.

Plany na rok 2012?

Wydanie II i III części trylogii o braciach Borowskich, czyli "Zakręty losu-Braterstwo krwi" i "Zakręty losu-Historia Lukasa", obie w wydawnictwie Novae Res.

Wznowienie kryminału "Szósty" w wydawnictwie Replika.

Ukończenie rozpoczętych projektów i być może realizacja ciekawego pomysłu, opartego na prawdziwej historii pewnej starszej pani. Zobaczymy:)

Tymczasem życzę Wam samych pozytywów, realizacji wszystkich planów i przede wszystkim zdrowia, bo wiem, że to jest najważniejsze:) Wszystkiego dobrego:)))

Anne Holt "Ślepa bogini"

2011-12-31T07:10:00.001+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości serwisu Zbrodnia w Bibliotece.

Anne Holt to norweska autorka powieścikryminalnych z rozbudowanymi wątkami społeczno-politycznymi.Książka "Ślepa bogini", którą miałam przyjemnośćprzeczytać, z powodzeniem można zaliczyć do tego właśniegatunku. To udana historia kryminalna z mocnym akcentem właśniepolitycznym i społecznym. Na uwagę zasługuje dodatkowy fakt, żejest to debiut autorki, o czym dowiedziałam się już po zakończonejlekturze i co było nie lada niespodzianką, gdyż powieść napisanajest w sposób bardzo dojrzały, zarówno warsztatowo, jak imerytorycznie. Ale do rzeczy.

"Ślepa bogini" to pierwszaczęść cyklu o norweskiej policjantce Hanne Wilhemsen. Akcjarozpoczyna się w momencie, gdy zdolna prawniczka Karen Borg, podczasspaceru z psem, znajduje zmasakrowane zwłoki narkomana. Niedługo potym morderstwie zostaje znalezione kolejne ciało. Tym razem ofiarąjest prawnik zamordowanego mężczyzny. Hanne Wilhemsen od początkuzaczyna łączyć oba zabójstwa, nie zdając sobie sprawy, że tymsamym ściąga na siebie olbrzymie niebezpieczeństwo. Troszkęwcześniej policja zatrzymuje podejrzanie wyglądającego młodegomężczyznę, który już wkrótce przyznaje się do zabójstwanarkomana. Nie chce nic mówić, wyraźnie się czegoś boi i żąda,aby reprezentowała go Karen Borg. Przyjaciel prawniczki, ajednocześnie wieloletni cichy wielbiciel radzi jej, abyzaproponowała kogoś innego, jednakże aresztant nie chce o tymsłyszeć. Wprawdzie Karen nigdy nie brała spraw karnych, ale całąsobą czuje, że coś nie gra w tej sprawie. Rozpoczyna siędramatyczna rozgrywka, związana nie tylko z toczącym sięśledztwem, ale także z być albo nie być niektórych osóbznajdujących się na świeczniku prawniczego świata.

Na uwagę zasługuje ciekawa postaćHanne Wilhemsen, która żyje w ukrytym związku z pewną lekarką.Hanne jest wnikliwą i nieustępliwą policjantką, która nawetwobec zagrożenia się nie poddaje. Także Karen Borg jest postacią,którą na pewno zapamiętamy po lekturze. Holt ciekawie tworzyinteresujących bohaterów, którzy nie są papierowi, którzy sąrealni, mają życiowe problemy i nie postępują sztampowo.Dodatkowym atutem tej powieści jest profesjonalizm, z jakim autorkaprzedstawiła tryb działania norweskiej policji i sądownictwa.Wynika to zapewne z doświadczenia zawodowego pisarki, którawcześniej pracowała jako prokurator a potem prowadziła własnąkancelarię adwokacką. W latach 1996-1997 była także ministremsprawiedliwości w norweskim rządzie.

Polecam lekturę "Ślepej bogini",nie jest to tylko historia kryminalna, to także ciekawa wizjaświata, w którym Temida czasem nie widzi pewnych rzeczy, a ludzie,którzy przyrzekali bronić sprawiedliwości, sprawiają że jej poprostu nie ma.

Moje opowiadanie na Gryzipiórku:)

2011-12-29T19:43:00.000+01:00

Zapraszam na bloga Gryzipiórek, gdzie opublikowano moje opowiadanie "Gliniarskie lato czyli miłość i kara".

Czytajcie i komentujcie:)))

Gryzipiórek-KLIKNIJ

Dlaczego lubię czytać kryminały?

2011-12-29T16:09:00.000+01:00

Tamtego dnia postanowiłam wracać przez park. Byłam spóźniona, za pół godziny zaczynał się Teatr Sensacji "Kobra", a mi uciekł autobus tuż sprzed nosa. To był mój ulubiony czwartkowy wieczór, nie darowałabym sobie, gdybym nie dotarła na czas. Pojechałam innym autobusem i wysiadłam po drugiej stronie parku. Nie należałam do osób szczególnie strachliwych, ale gdy weszłam w ciemną czeluść parku, poczułam się jakoś dziwnie. Przed oczami pojawiły się wszystkie znane postaci z obejrzanych filmów, bohaterowie strasznych opowieści, ścigani przestępcy z przeczytanych kryminałów.

Zza drzewa szczerzył się do mnie diabolicznym uśmiechem Hannibal Lecter, na ławce siedział Mężczyzna, który nienawidził kobiet. Na polance leżał Umierający dandys, który we Własnym gronie zdawał się być Niewidzialny, a na pewno Niewypowiedziany. Mordercy patrzyli na to wszystko z pobłażliwością, a nad całą polaną roztaczał się złowrogi Cień gejszy. Mściciel planował następny krok, a Pisarz, który nienawidził kobiet szykował się do Zimy lwów. Zapowiadał się naprawdę Długi weekend, którego zwieńczeniem było Morderstwo niedoskonałe. Gdy mijałam Pałac tajemnic, Szósty raz obiecałam sobie, że prędzej przeżyję Sąd ostateczny, niż kolejny raz przejdę sama przez park. Bo powinnam wiedzieć, że Ostatnią kartą jest śmierć i Mucha mi koło nosa nie zdąży przelecieć, a będę martwa.

Tym razem udało mi się umknąć tej bandzie psychopatów, ale... wiedziałam, że Czyściciel już się na mnie czai.

A przecież... gdybym nie czytała kryminałów, przejście przez park byłoby po prostu... nudne:)

Wykorzystano:

"Milczenie owiec" Thomas Harris

"Mężczyzna, który nienawidził kobiet" Stieg Larsson

"Umierający dandys", "We własnym gronie", "Niewidzialny", "Niewypowiedziany" Mari Jungstedt

"Mordercy" Łukasz Śmigiel

"Cień gejszy" Anna Klejzerowicz

"Mściciel" Mark Billingham

"Pisarz, który nienawidził kobiet" John Leake

"Zima lwów" Jan Costin Wagner

"Długi weekend" Wiktor Hagen

"Morderstwo niedoskonałe" Agnieszka Krawczyk

"Pałac tajemnic" Agnieszka Pietrzyk

"Szósty" Agnieszka Lingas-Łoniewska

"Sąd ostateczny" Anna Klejzerowicz

"Ostatnią kartą jest śmierć" Anna Klejzerowicz

"Mucha" Jacek Skowroński

"Czyściciel" Paul Cleave

Filmowe powroty

2011-12-28T11:10:00.001+01:00

Niedawno prezentowałam swoje ulubione książki, do których mogę powracać wciąż i wciąż. Teraz przedstawiam moje ulubione filmy, które oglądałam już kilka razy i cyklicznie do nich powracam. Kolejność przypadkowa. Oto mój filmowy TOP:

"Pamiętnik"

"Pamiętnik" to historia pewnej miłości, która rozkwitła na początku lat 40. gdzieś w Karolinie Północnej. Duke (James Garner) odczytuje ją starej kobiecie cierpiącej na chorobę Alzheimera (w tej roli Gena Rowlands). Dzięki sile uczucia przeżywa na nowo cudowne chwile swojej wielkiej miłości. Przypomina sobie, kiedy po raz pierwszy zobaczył Allie Nelson (Rachel McAdams) - ich spotkania, wspólne wakacje i trudny okres rozstania, gdy zniknęła z jego życia na siedem lat... "Pamiętnik" jest ekranizacją bestsellerowej powieści Nicholasa Sparksa. Prawa do realizacji filmu na jej podstawie studio New Line Cinema zakupiło już w roku 1995.

"Milczenie owiec"

Agentce FBI, Clarise Starling, zostaje powierzona sprawa "Buffalo Billa", seryjnego mordercy wyróżniającego się szczególnym okrucieństwem wobec swych ofiar, mianowicie odziera je ze skóry. Sprawę pomaga jej rozwikłać inny, niezwykle inteligentny i niebezpieczny morderca - Hannibal Lecter - pacjent więziennego centrum psychiatrycznego. Hannibal jest zauroczony Clarice, a w zamian za odkrywanie przez nią części swej przeszłości, kawałek po kawałku odkrywa jej tajemnicę morderstw.

"Piękny umysł"

Jest rok 1947. John Forbes Nash Jr. właśnie przybył na Uniwersytet Princeton, aby rozpocząć podyplomowe studia matematyczne. "Tajemniczy geniusz z Zachodniej Wirginii" nie może się poszczycić elitarnym wykształceniem prywatnych szkół średnich ani też odpowiednim zapleczem finansowym, które ułatwiłyby mu wejście w środowisko prestiżowych amerykańskich uniwersytetów - Ivy League. Jedyne, co przemawia na jego korzyść to wiedza i upór. Sytuacja nie jest prosta ani dla Nasha, ani też "towarzystwa" z Princeton. Nash jest typem niepokornym, nic sobie nie robi z wewnętrznych subtelnych praw, którymi rządzi się akademicki światek, jak również z obowiązku regularnego uczęszczania na zajęcia. Obsesyjnie wręcz myśli tylko o jednym - znalezieniu naprawdę oryginalnego pomysłu, który wszystkich powaliłby na kolana. Jak mniema, w ten sposób raz na zawsze mógłby ustalić swoją pozycję i znaczenie w środowisku naukowym. Wydział matematyki na Uniwersytecie Princeton rządzi się brutalnymi prawami konkurencji, zatem wielu studentów, widzących w Nashu realne naukowe zagrożenie, z chęcią widziałoby go na pozycji straconej. Mimo to, do pewnego stopnia tolerują go i zupełnie nieświadomie popychają do sukcesu. To właśnie w ich towarzystwie, zabawiając pewnego wieczoru w lokalnym pubie, zainspirowany reakcją kolegów i ich rywalizacją o względy ponętnej blondynki, Nash doznaje swoistego "olśnienia" . Myśl, która w niejasnej formie krążyła do tej pory w jego głowie nabiera realnych kształtów. W rezultacie powstaje praca na temat teorii gier - z dziedziny matematyki konkurencji - która w odważny sposób obala twierdzenia doktryny Adama Smitha, ojca współczesnej ekonomii. Ciesząca się uznaniem przez ponad sto pięćdziesiąt lat teoria Smitha z dnia na dzień traci swoją rację bytu, a życie Nasha zmienia się raz na zawsze...

"Siedem"

Siedem. To liczba ofiar, których dosięgnie gniew jego wybrańca. To ilość sposobów odebrania życia, które on wybierze. To ilość dni tygodnia z życia deszczowej metropolii, które obejrzysz na ekranie, poznając zakamarki umysłu szaleńca. Ale czy na pewno jest on szalony, czy może szalone są tylko drogi, którymi prowadzi pozbawione empatii społeczeństwo do oświecenia?

"Szkoła uczuć"

Każdej wiosny w małym portowym miasteczku Beaufort w Północnej Karolinie, kiedy wiatr od morza niesie zapach soli, Landon Carter (Shane West) wspomina swoje młodzieńcze lata spędzone z Jamie Sullivan (Mandy Moore), dziewczyną, która zmieniła jego życie. Jamie była pierwszą i ostatnią osobą, którą darzył prawdziwym uczuciem. Zupełnie inna niż szkolne koleżanki, nigdy nie dbała o to, by być taka, jak one. Jej wiara w siebie nie była uzależniona od opinii innych ludzi. Jamie, córka miejscowego pastora Kościoła baptystów (Peter Coyote), nie obawiała się okazywania innym, że wiara jest najważniejsza w jej życiu. Landon był zupełnie inny, nie wiedział czego chce od życia. Wolne chwile spędzał na robieniu głupich dowcipów. Jeden z nich miał niespodziewane zakończenie. Landon i jego kumple postanowili "przetestować" nowicjusza (Matt Lutz), który chciał dostać się do ich paczki. Inicjacja miała się odbyć w miejscowej fabryce cementu i polegać na skoczeniu do basenu. Nikt z nich nie wiedział, że jego dno pełne jest połamanych rur. Chłopak skoczył. Za chwilę wypłynął cały we krwi. Landon skoczył do wody, by go wyciągnąć. Przyjaciele uciekli. Uniknął więzienia, ale w ramach resocjalizacji musiał opiekować się uczniami, oraz uczestniczyć w próbach spektaklu w klubie dramatycznym. Zajęcia te miały nauczyć go wrażliwości na innych ludzi. Dzięki nim bliżej poznał Jamie, która również grała w tym spektaklu. Wkrótce Landon uświadomił sobie, że jest zakochany w niepozornej Jamie.

"Szkoła uwodzenia"

Uwspółcześniona adaptacja "Niebezpiecznych związków". Akcja toczy się współcześnie w środowisku uczniów szkoły średniej. Chłopak rozstaje się z dziewczyną, znajduje sobie nową sympatię, osobę naiwną i niewinną. Porzucona dziewczyna knuje intrygę.

"Podziemny krąg"

"Podziemny krąg" to film opowiadający o trzydziestokilkuletnim Jacku, który cierpi na bezsenność. Z tego właśnie powodu zaczyna chodzić na różnego rodzaju spotkania grup wsparcia. Na jednym z nich spotyka Marlę, która podobnie jak on udaje różne choroby tylko po to by być w centrum uwagi. Główny bohater, który jest jednocześnie narratorem, jest znużony swoim dotychczasowym, jałowym życiem. Pewnego dnia w samolocie spotyka Tylera. Napotkany przypadkiem mężczyzna jest w podobnym wieku co Jack,, lecz jest od niego o wiele przystojniejszy, bardziej odważny, ma wszystko to, czego zdaje się on nie mieć. Jack nawet nie przeczuwa, że to spotkanie zmieni jego życie na zawsze...

"Dirty Dancing"

Młoda dziewczyna (Jennifer Grey) spędza wakacje wraz z rodzicami i siostrą w ekskluzywnym ośrodku wypoczynkowym. To właśnie tutaj poznaje przystojnego instruktora tańca John'ego (Patrick Swayze). Między młodymi ludźmi rodzi się uczucie. Film okraszony muzyką, która w 1988 roku zdobyła Oskara i Złoty Glob.

"Gladiator"

Generał Maximus, jeden z najwybitniejszych dowódców w rzymskiej armii, dowiaduje się, że umierający cesarz Marek Aureliusz chce uczynić go swoim następcą na tronie. Nie podoba się to prawowitemu dziedzicowi, Kommodusowi, który postanawia pozbyć się rywala i skazuje go na karę śmierci wraz z całą rodziną. Maximusowi cudem udaje się uciec. Trafia do niewoli, gdzie zostaje wyszkolony na gladiatora. Z walki na walkę zyskuje popularność, a na jego występy zaczyna przychodzić coraz więcej ludzi. Maximus jako gladiator wraca do Rzymu, by pomścić swoich bliskich, ale wie, że jedyną potęgą większą od władzy cesarza jest wola ludu i dlatego, by dokonać zemsty, musi stać się największym bohaterem Imperium.

"Wichry namiętności"

Opuściwszy armię pułkownik Ludlow przenosi się w góry ze swoimi trzema synami, aby rozpocząć nowe życie. Tutaj uczy ich jeździć konno, strzelać i polować. Kiedy najmłodszy z braci, Samuel, kończy studia, wraca do domu, by przedstawić ojcu swą narzeczoną. Jego bracia również się w niej zakochują.

Jan Costin Wagner "Zima lwów"

2011-12-27T13:28:00.001+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości serwisu Zbrodnia w Bibliotece.

Jan Costin Wagner to germanista ihistoryk, urodził się w Niemczech i tam też obecnie mieszka.Jednakże jego drugim domem jest Finlandia, ojczyzna jego żony, atakże miejsce akcji jego książek. "Zima lwów" jest jegotrzecią powieścią z serii o komisarzu Kimmo Joenta, którą miałamz niemałą przyjemnością okazję przeczytać. Dzięki niezawodnemuserwisowi Zbrodnia w Bibliotece, oczywiście.

Komisarz Kimmo Joenta to mężczyzna,który w całości poświęca się swojej pracy i prowadzonymsprawom. Przeżył osobistą tragedię i nie ma chwili, aby niewracał pamięcią do ostatnich chwil spędzonych z umierającążoną. Jednocześnie próbuje normalnie żyć i być dobrympolicjantem i przyjacielem.

Akcja tej powieści zaczyna się wwigilijny wieczór, kiedy to na dyżurze Kimmo pojawia siętajemnicza kobieta, która chce złożyć doniesienie o gwałcie.Wkrótce potem zostają znalezione zwłoki samotnego narciarza, którenależą do Patrika Laukkanena, policyjnego patologa. To oczywiścietylko preludium dalszych dramatycznych i zagadkowych wydarzeń. Wżyciu komisarza Joenta pojawi się zagadkowa kobieta, która wwigilijny wieczór zgłaszała przestępstwo, zostanie zabity jeszczejeden mężczyzna, a wszystko zacznie się w niewytłumaczalnynarazie sposób łączyć ze znanym talk-show, prowadzonym przez KaiPetteri Hämäläinanena.Zresztą sam prowadzący również znajdzie się w olbrzymimniebezpieczeństwie.

Jednocześnie poznajemy przemyślenia, skrawkiwspomnień, obrazy z życia pewnej kobiety, która przeżyłaosobistą tragedię i podświadomie wiemy, że ma to coś wspólnegoi z popularnym programem telewizyjnym i z brutalnymi morderstwami.Gdzie trop zaprowadzi komisarza Kimmo, o tym należy się jużprzekonać, podczas lektury tego świetnego kryminału. Bo tokryminał w pełnym tego słowa znaczeniu. Jest intryga, wyrazistybohater, tragiczna przeszłość, osobiste demony i piętno przeżytych chwil. Oszczędność wypowiedzi, zagadkowe, krótkie, urywanezdania, połączone ze zgrabną intrygą kryminalną, sprawiają żeksiążkę pochłania się w oka mgnieniu, czując niepowtarzalnąatmosferę fińskiej zimy.

Ale to nie tylko akcja i suspens. To takżepróba ukazania zachowań człowieka w obliczu straty. I zachwiańpsychiki, która postawiona wobec niewyobrażalnej tragedii, reagujew nieprzewidywalny sposób. To książka o stracie, żalu i wiecznejtęsknocie.

Napewno jest to kolejna kryminalna seria, z którą należałoby sięzapoznać w całości. Bohaterowie nie są papierowi, komisarz Joentawzbudza natychmiastową sympatię, zagadka aż prosi się orozwiązanie, ale nie jest dla czytelnika oczywista i zbyt prosta.Dlatego też myślę, że wielbiciele kryminałów, a zwłaszczatych, których akcja dzieje się na północy Europy, będą mogliczuć się usatysfakcjonowani. Zachęcam do sięgnięcia po serię zfińskim komisarzem.

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Moje publikacje na portalu Duże Ka

2011-12-27T11:49:00.001+01:00

Od jakiegoś czasu współpracuję z tym zwariowanym portalem i bardzo sobie tę współpracę chwalę:) Teraz redakcję działu Książka objęła moja przyjaciółka Kasia Taki jest świat , tak więc działa się nam wespół zespół świetnie.

W ostatnim czasie ukazały się na portalu moje kolejne recenzje, które po jakimś czasie pojawią się także na moim blogu. Póki co, zapraszam na Duże Ka, można tam przeczytać moje opinie na temat dwóch ciekawych powieści:

Graham Masterton "Krzywa Sweetmana"

Sherrilyn Kenyon "Pocałunek nocy"

Na te święta i nie tylko...

2011-12-24T13:04:00.000+01:00

Anna Łacina "Kradzione róże"

2011-12-23T18:38:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Autorki.

Młodość, beztroska, przygoda.Poszukiwanie swojej drogi w życiu, pierwsze miłości, fascynacje.Łapanie dnia, czerpanie z każdej przeżytej chwili. Hej przygodo!

Tego doświadczają bohaterowie książkiAnny Łaciny, zatytułowanej "Kradzione róże". Jaśmina,Romek i ich przyjaciele wyruszają w wakacyjną wyprawę do Grecji,będącą połączeniem zwiedzania i pracy. Siostra Jaśminy, Róża,jedzie na pielgrzymkę, na której spotyka tajemniczego Ariela.Zafascynowana chłopakiem, dowiaduje się o nieszczęściu, jakie godotknęło i postanawia udać się z nim w dalszą podróż. W tymczasie Jaśmina próbuje uporać się z uczuciami, którymi obdarzaRomka, nie wiedząc do końca, co tak naprawdę on czuje do niej. Iczy w ogóle coś czuje. Jednocześnie poznajemy rodziców obudziewczyn, którzy już wkrótce zostaną postawieni na równe nogi,gdyż okaże się, że jedna z ich córek zaginęła.

Czytając, jesteśmy umiejętniewciągnięci w dwa równolegle wątki i ciężko się zdecydować,który z nich jest atrakcyjniejszy. Zamiennie poznajemy losy obusióstr i towarzyszących ich osób. Oprócz wątku obyczajowego imiłosnego, mamy wyraźny motyw kryminalny, który mi osobiścienajbardziej pasował. Autorka umiejętnie ukazuje kłopoty, w jakiemoże wpaść młoda naiwna i zbyt ufna osoba, ostrzega, ale czyni tobez zbędnego moralizatorstwa. Tym samym sprawia, że "Kradzioneróże" są dynamiczną powieścią, w której akcja rozwija sięz szybkością rozpędzającego się pociągu. Postaci są wyraziste,czasami nieco irytują, innym razem wzruszają. A także iprzerażają.

Powieść Anny Łaciny to doskonałalektura zarówno dla młodzieży, jak i dorosłych. Myślę także,że to obowiązkowa książka dla rodziców dorastających dzieci,dzięki której można zobaczyć jak czasami łatwo zmanipulowaćmłodą osobę i sprawić, by zaczęła postępować w niecoirracjonalny sposób.

Autorka umiejętnie stopniuje napięcie,sprawia że oba wątki wciągają czytelnika, a przecież ukazująróżne problemy i zagrożenia, przed którymi może stanąć młodyczłowiek. Z drugiej strony nie tylko młody, bo takie sytuacje mogądotknąć także i dojrzałą osobę.

Polecam "Kradzione róże",to nie tylko książka, dzięki której czytelnik zwiedzi kawałeksłonecznej Grecji, to także umiejętnie skonstruowana powieśćobyczajowa z interesującą intrygą. Nie pozbawioną elementówdydaktycznych. Podanych w atrakcyjny, "smakowity"czytelniczo sposób. Warto.

Literackie powroty

2011-12-20T09:42:00.000+01:00

Literackie powroty to nic innego jak książki, do których lubię wracać. Czasami po latach, innym razem w odstępach kilku miesięcy. Są to powieści, które czytałam kilka razy na przestrzeni, powiedzmy, ostatnich dwudziestu lat. Niektóre z nich ukazały się oczywiście stosunkowo niedawno, z innymi zetknęłam się jako nastolatka, czy licealistka. Może, dzięki temu, naprowadzę Was na lekturę, której jeszcze nie czytaliście:)

Oto moje literackie powroty: (kolejność przypadkowa)

Błękitny zamek to kultowa wśród miłośników twórczości Lucy Maud Montgomery książka. Wzruszająca, zabawna, magiczna i zaskakująca opowieść o tym, jak być sobą, skąd czerpać siłę, by osiągnąć swój cel i spełnić najskrytsze marzenia - dla czytelników w każdym wieku! Valancy nie poszczęściło się w życiu. Dobiega trzydziestki, a wciąż nie zaznała prawdziwej miłości i smaku przygody. Prowadzi nudną egzystencję starej panny, mieszkając pod jednym dachem z nadopiekuńczą matką i wścibską ciotką. Na szczęście nigdy nie jest za późno, by odmienić swój los.

Bracia Karamazow to ostatnia i najdojrzalsza powieść Fiodora Dostojewskiego. Opowiada dzieje czterech braci, których łączy tragedia: zabójstwo ojca. Każdy z nich, obciążony własnymi winami, kierowany emocjami i pożądaniem, na swój sposób usiłuje odnaleźć miejsce w mrocznej mozaice rodziny Karamazowów.

Powieść rosyjskiego mistrza jest uznawana za jedno z największych dzieł w historii literatury. Obok wątków obyczajowych porusza fundamentalne problemy, z którymi zmaga się ludzkość: pytanie o istnienie Boga w racjonalnym świecie, trwałość wartości w obliczu zmian i nieświadome krążenie człowieka między złem i pokutą.

Na początku zeszłego stulecia niezbyt zamożny ojciec pięciu córek nader często musiał zadawać sobie pytanie: kiedyż to w sąsiedztwie pojawi się jakiś odpowiedni kawaler? A kiedy już się pojawił, następowały dalsze perypetie, które Jane Austen z upodobaniem opisywała.

"Duma i uprzedzenie" uważana jest za arcydzieło w dorobku tej angielskiej pisarki, głównie dzięki zabawnym, zgoła dickensowskim opisom postaci głupich i niesympatycznych. Znajdujemy tu także melancholijną refleksję nad władzą pieniądza i znaczeniem pozycji społecznej, decydujących o życiu młodej panny; a przede wszystkim znakomity, powściągliwy styl, doskonale oddający harmonię opisywanego świata...

Część pierwsza. Wybucha II wojna. Siedemnastoletnia Tatiana błyskawicznie staje się dorosła. Podczas blokady Leningradu jest podporą dla całej rodziny. Wielką miłością do Aleksandra, młodego oficera, nie ma kiedy się nacieszyć. Gdy chłopak, skrywający politycznie niebezpieczną tajemnicę, nagle znika, Tatiana jest w ciąży i udaje się w głąb Rosji, by odnaleźć ukochanego. Wspaniała historia uczucia, które pozwoliło przetrwać wojenny koszmar.

Pierwsza z cyklu czterech powieści opartych na motywach autobiograficznych. Owiany skandalem dziennik nastolatki z początku XX wieku.

Pensja dla panien w prowincjonalnym francuskim miasteczku. Dziewczęta, w których budzą się zmysły i świadomość własnej cielesności. To czas ich pierwszych flirtów przemieszanych jeszcze ze sztubackimi figlami.
Piętnastoletnia Klaudyna wychowuje się właściwie sama, jej ojciec nie widzi świata poza swoją naukową pasją - badaniem ślimaków. Razem z koleżankami dziewczyna przygotowuje się do egzaminu nauczycielskiego. Nie jest jednak typową pensjonarką. Rezolutna, czupurna i nieokrzesana, swobodnie podchodzi do konwenansów, przewyższa rówieśniczki inteligencją i błyskotliwym dowcipem. Chadza własnymi ścieżkami i wie, czego chce, a gdy wpadnie w kłopoty, potrafi się z nich z wdziękiem wykaraskać. W dodatku jej uroda i długie loki wielu mężczyzn (a i licznych kobiet) nie pozostawiają obojętnymi. Klaudyna przeżywa na pensji pierwszą miłość - do nauczycielki Aimée - i pierwsze rozczarowanie, gdy ta porzuca ją dla... dyrektorki szkoły.
Intensywność opisów, subtelny dowcip i trafne obserwacje - debiut Colette to literatura najwyższej klasy.

Powieść uznawana za najwybitniejsze dzieło Steinbecka opowiada o tragicznym losie rodziny Trasków, która na przełomie XIX i XX wieku osiedliła się w dolinie Salinas. Adam Trask, farmer, samotnie wychowuje dwóch synów – Arona i Kaleba. Chłopcy różnią się od siebie jak woda i ogień, a jedyne co ich łączy, to nieustanna rywalizacja o miłość surowego ojca. Aron jest spokojny i posłuszny, Kal to urodzony buntownik, który żywi wyraźną niechęć do brata i za wszelką cenę chce odnaleźć matkę. Napiętą sytuację między braćmi pogłębia jeszcze miłość do tej samej dziewczyny – Abry. W końcu Kaleb odnajduje matkę, demoniczną Kathy, w domu publicznym i odkrywa, że jest ona zupełnym przeciwieństwem tego, co uosabia ukochany ojciec. Rozdarcie wewnętrzne, konieczność dokonania wyboru i nadmiar napięć doprowadzają do tragedii…

„Na wschód od Edenu” to jedna z najwybitniejszych i zarazem najpopularniejszych powieści XX wieku. Podczas gdy w warstwie fabularnej jest realistyczną sagą rodziny kalifornijskich ranczerów, jej drugie, głębsze dno można odczytywać jako reinterpretację biblijnej historii o Kainie i Ablu i przypowieść o walce dobra ze złem w człowieku.

Powieść o tych, którzy kochają książki, dla tych, którzy kochają książki.

Obie są samotne.
Obie skrywają bolesną tajemnicę swoich narodzin.
Obie zamknęły się w świecie książek.

Margaret Lea - zwyczajna dziewczyna, córka antykwariusza z Cambridge, która bardziej kocha książki niż ludzi, i Vida Winter - największa pisarka naszych czasów, żyjąca z dala od świata, tajemnicza legenda łącząca siłę starożytnej bogini i czarownicy. Vida Winter nie ma prawdziwego nazwiska, za to ma setki biografii. Żadna nie jest prawdą. Wszystkie są zmyśleniem. Teraz ponaglana śmiertelną chorobą chce wreszcie wyjawić prawdę. Prawdę, która prześladowała ją przez całe życie. Wybiera Margaret a dlaczego? Skąd wie, że tylko ta dziewczyna ją zrozumie? Rozpoczyna się walka z prawdą i o prawdę. Ożywają wielkie uczucia, grzeszne namiętności, przeklęte i tragiczne postaci, duchy przeszłości. Porywa nas magia urzekającej opowieści.

Jak tu nie dziwić się wiktoriańskim krytykom, którzy uważali wspaniałą powieść Emily Brontë za ekscentryczną, a nawet brutalną. Nigdy jeszcze (i chyba nigdy później) taka opowieść o wszechpotężnym, niszczącym uczuciu i zgubnej namiętności nie wyszła spod pióra żadnej kobiety. To dzieło wyobraźni czerpiącej z mitycznego świata posępnych i wietrznych wrzosowisk Yorkshire; to również dzieło niewinności - bowiem autorka przedstawia w nim zło w czystej postaci, jakie nie zdarza się w świecie ludzi. Wartość artystyczna „Wichrowych Wzgórz” stawia tę powieść w rzędzie arcydzieł literatury.

Mroczna wizja przyszłości Stanów Zjednoczonych. Stu chłopców wyrusza w morderczy marsz - meta będzie tam, gdzie padnie przedostatni z nich. Tu nie ma miejsca na sportową rywalizację, ludzkie uczucia ani na fair play, ponieważ gra toczy się o bardzo wysoką stawkę. Najwyższą z możliwych.

„Wszystko czerwone” uważać można za swojego rodzaju „Wesele”, napisane wiek po premierze oryginału. Powieść przywołuje bowiem nasze problemy istotne w drugiej połowie XX wieku, w plastycznym skrócie i bez przynudzania, za to z całym bogactwem obecnych wtedy wśród nas charakterów. Co prawda w „Weselu” nikt nikogo nie zabija, zaś na kartach „Wszystko czerwone” trup ściele się gęsto, w każdym razie na pierwszy rzut oka, bo przecież liczni uczestnicy spotkania u Alicji pozostają, by tak rzec, „niedotrupieni”. Wśród humorystycznych treści przewijają się jednak wcale serio problemy. Takie, jakie nas wtedy wszystkich gryzły, drapały, tudzież swędziały, zaś galeria postaci okazuje się na tyle bogata, że może bez problemów zobrazować charakterystyczne typy Polaków z lat małej gierkowskiej stabilizacji.

Gryzipiórek zaprasza!

2011-12-18T10:41:00.000+01:00

Zapraszam na nowy literacki blog "Gryzipiórek". Jest to nowy pomysł autorstwa grupy pisarzy, którzy poznali się na fejsbukowej grupie Tfórca. Również mam przyjemność być członkinią tej grupy i także dołączyłam do projektu "Gryzipiórek". Na blogu ukazywać się będą, a właściwie już się ukazują, autorskie opowiadania twórców bloga, wywiady z pisarzami, recenzje.

Już teraz możecie przeczytać opowiadania Ewy Bauer, Agnieszki Turzynieckiej, Krzysztofa Maciejewskiego, Kornelii Romanowskiej, Anety Rzepki, Mai Porczyńskiej.

Ukazał się także ciekawy wywiad z Romualdem Pawlakiem i Anną Klejzerowicz. Poza tym cyklicznie pojawiają się recenzje, między innymi mojego autorstwa.

Blog dynamicznie się rozwija, zapraszajcie do odwiedzin znajomych, czytajcie opowiadania i zostawiajcie komentarze, opinie, sugestie. ZAPRASZAMY:)))

Twórcy bloga:

Agnieszka Turzyniecka, Ewa Bauer, Michał Stonawski, Maja Porczyńska, Krzysztof Maciejewski, Szymon Adamus, Anna Pasikowska, Kornelia Romanowska, Aneta Rzepka, Wal Sadow i Agnieszka Lingas-Łoniewska.

Blog Gryzipiórek

Colette "Klaudyna odchodzi"

2011-12-17T10:22:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa WAB

„Klaudyna odchodzi” to czwartaksiążka z serii o Klaudynie, autorstwa francuskiej pisarkiSidonie-Gabrielle Colette. Jedna z największych skandalistekbelle-epoque, znana z kontrowersyjnego sposobu bycia, gustująca wkobietach, odważna, otwarta i burząca wszelkie konwenanse. Jejseria o Klaudynie w przeważającej części zawiera wątkiautobiograficzne, które potwierdzają plotki o jej życiu icharakterze jej związków.

W ostatniej odsłonie to nie Klaudynajest główną bohaterką powieści. Tym razem śledzimy losy Annie,zahukanej młodej mężatki, dla której mąż jest całym światem,władzą ustawodawczą , panem mężem, który decyduje o wszystkim iplanuje dziewczynie niemal każdą minutę jej życia. Jednakże mamyokazję być świadkami przemiany młodej kobiety, która poszukujewłasnej tożsamości i przebija się do świata zewnętrznego,odzyskując własną osobowość i przestając być marionetką wrękach zaborczego męża. Oczywiście pomaga jej w tym, międzyinnymi, zawsze zbuntowana Klaudyna. Która sama wiele przeżyła imiłość i zdradę, która zna życie we wszystkich jego najbardziejponurych aspektach. Colette ukazała jak zawsze, swego rodzajusłabość płci pięknej do płci pięknej, fascynację, pragnienia.Łamie fasadę moralności, czyniąc to jednakże ze smakiem i nutkąpewnego romantyzmu, przekonania o miłości pięknej i wiecznej,czystej i delikatnej.

Colette czytałam jeszcze w czasachlicealnych, teraz z przyjemnością powróciłam do tego cyklu. Bo topowieści, które nie tylko łamią konwenanse, nie należy się wnich dopatrywać tylko śmiałych, jak na tamte czasy, scenerotycznych czy związków, które mogą budzić oburzenie ogółu.To także opowieści o poszukiwaniu siebie, własnej drogi w życiu,o realizacji pragnień z zachowaniem własnej osobowości.

Klaudyna to idealnie wykreowanabohaterka, w tej części staje w silnej opozycji w stosunku dosłabej na początku Annie. Te dwa przeciwstawne charaktery stanowiąciekawe tło do ukazanych w powieści wydarzeń. Dzięki temu mamyatrakcyjną historię przemiany głupiutkiej, zdominowanej kobietki wświadomą swej wartości kobietę.

Zachęcam do sięgnięcia po wszystkieczęści serii o Klaudynie, proza Colette wciąga, fascynuje,podnieca i zaskakuje. Kreuje także nasz wizerunek tamtej epoki ipokazuje, jak wielką siłą posiada zakłamanie. Które jest takstare, jak świat. Polecam

Maureen Jennings "Biedny Tom już wystygł"

2011-12-16T09:27:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Oficynka.

„Biedny Tom już wystygł” to trzecia powieść Maureen Jenningsopowiadająca o życiu i śledztwach detektywa Williama Murdocha. Wysokiprzystojny policjant mieszka i pracuje w XIX-wiecznym Toronto, przeżył osobistątragedię, tracąc przedwcześnie ukochaną osobę i teraz próbuje ułożyć sobieżycie, wciąż szukając miłości. Jednocześnie na jego drodze zawodowej pojawiająsię nowe zagadkowe sprawy, które Murdoch z determinacją i niezwykłąsystematycznością rozwiązuje.

Tym razem kolejne śledztwo dotyka go bezpośrednio,bo oto na służbie ginie młody konstabl Oliver Wicken. Przy jego cieleznaleziono także liścik, który może wskazywać na złamane serce, zawód miłosny,a wszystkie pozostałe ślady kierują tropy w stronę samobójstwa. Murdoch od początkunie wierzy w to, aby sympatyczny konstabl sam pozbawił się życia, jednakże porozprawie właśnie taka jest decyzja sądu. Czy słuszna? Dla detektywa raczejnie. Od początku coś mu nie pasuje i z wrodzoną sobie metodycznością odkrywakolejne elementy układanki. Jednocześnie czytelnik poznaje dziwną mieszczańskąrodzinę, gdzie nienawiść, zazdrość i bezlitosne dążenie do celu sprawiają, żepewna kobieta zostaje zamknięta w zakładzie dla obłąkanych. Co to ma wspólnegoz zagadkową śmiercią konstabla Wickena i jak potoczy się śledztwo upartegoMurdocha odkryjecie, gdy udacie się na wycieczkę do dziewiętnastowiecznegoToronto.

Maureen Jennings w nieprawdopodobnierealistyczny sposób ukazuje życie mieszczuchów tamtego okresu, z dokładnościąukazując tamtejsze realia i dbając o wszelkie szczegóły. Czytelnik ma okazjęprześledzić jak funkcjonowały sądy, policja, biuro koronera w tamtym okresie. Anawet zapoznać się z metodami leczenia i zabiegów stomatologicznych. Poza tymautorka niezwykle sugestywnie przedstawia uwarunkowania społeczne, ekonomiczne,fałszywą pobożność, obyczajowość, sztuczne konwenanse i zasady, którenotorycznie są łamane. Zakłamanie i wyuzdanie, ukryte pod płaszczykiemmieszczańskiej etykiety.

Jest to moje trzecie spotkanie z opowieścią o detektywieMurdochu i muszę stwierdzić, że chyba najbardziej udane. Zagadkowe śledztwo,szereg zazębiających się w odpowiednim momencie wątków, dbałość o szczegółytopograficzne, historyczne, ujmujące problemy osobiste Murdocha, wszystkoskłada się na wciągającą kryminalną historię, która trzyma w napięciu niemal dosamego końca. Polecam spotkanie z ujmującym detektywem z Toronto i czekam nakolejne części tej świetnej kryminalnej serii.

Patricia Highsmith "Ripley pod wodą"

2011-12-14T13:10:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości portalu DużeKa.

Recenzję można także przeczytać tamże: CZYTAJ

Jak to jest być zabójcą, oszustem, paserem, bezlitosnym graczem? Do tego sprytnie unikającym odpowiedzialności, mistrzem kamuflażu, ekspertem od przybierania masek, idealnym "drugim ja". I gdy jeszcze wszystko sprzyja, okoliczności są więcej niż sprzyjające i nawet autor, twórca, stworzyciel jest mi przychylny? Wówczas... wszystko jest prostsze i nie ma rzeczy niemożliwych. Taką właśnie postacią, szczęśliwcem z pogmatwaną duszą jest główny bohater serii książek o Tomie Ripleyu, autorstwa Patricii Highsmith. To angielska autorka kryminałów, które w większości zostały zekranizowane, między innymi przez Alfreda Hitchcocka. Highsmith zasłynęła właśnie serią o Ripleyu, a chyba jedną z najbardziej znanych adaptacji filmowych jest "Utalentowany pan Ripley", w której główną rolę zagrał znany amerykański aktor, Matt Damon.

W najnowszej książce Patricii Highsmith poznajemy następne losy Toma Ripleya, który prowadzi spokojne życie w Fontainebleau wraz z ukochaną Heloizą. Jednakże już wkrótce w jego życiu pojawi się ktoś, kto wyraźnie zagrozi jego spokojnej egzystencji. Niedaleko ich ukochanej rezydencji zamieszka niejaki Pritchard, wraz z nieco rozchwianą emocjonalnie żoną Janice. Oboje w pełni zasłużą na miano dziwaków, a sam Pritchard zacznie w niezrozumiały sposób pojawiać się w tych samych miejscach co Ripley. Gdy Tom i Heloiza wyjadą do Maroka i tam także spotkają zagadkowego sąsiada, w Tomie obudzi się drapieżca i wówczas skończy się gra pozorów, a rozpocznie rozgrywka na śmierć i życie.

"Ripley pod wodą" to kawał dobrej, wciągającej kryminalnej prozy, z wartką akcją, bohaterami nakreślonymi mocną kreską, ale nie przerysowanymi. Charakterystyczną cechą książek z tej serii jest niebywała sympatia, dopingowanie i sprzyjanie głównemu bohaterowi przez autorkę. A przecież nie można powiedzieć, że ten bohater jest bohaterem bez skazy. Pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że jest to czarny charakter opowieści Patricii Highsmith i to wcale nie jest niedomówienie, ani z drugiej strony przesada. Jednakże wyraźna i nieukrywana sympatia autorki do Ripleya udziela się także czytelnikowi, który czasami wbrew ukazanym wydarzeniom także kibicuje Tomowi i życzy źle jego wrogom. W tym przypadku antypatycznemu Pritchardowi.

Książka jest przykładem dobrze skonstruowanego kryminału z wątkami sensacyjnymi, nawet szpiegowskimi, ze świetnym suspensem i ujmującym bohaterem. Myślę, że zwolennicy tego właśnie gatunku nie będą zawiedzeni. I jest to kolejna seria, po którą warto sięgnąć i zapoznać się z całością perypetii Toma Ripleya. Polecam.

Przedświąteczny stosik i życzenia:)

2011-12-13T16:23:00.000+01:00

Mały przedświąteczny stosik czeka na mnie:

Czyli:
Graham Masterton "Krzywa Sweetmana" - portal DużeKa i wydawnictwo Replika
Danuta Wałęsa "Marzenia i tajemnice" - zakup własny

I jeszcze życzenia i śliczna "firmowa" bombka od wydawnictwa Mira :)))

Lubię to! :)))

Umberto Eco "Cmentarz w Pradze"

2011-12-12T14:56:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości portalu DużeKa.

Recenzja została opublikowana na tymże portalu. TUTAJ

Teorie spiskowe. Co jakiś czas słyszymy to hasło, przyokazji co dramatyczniejszych wydarzeń na światowej scenie, czy to politycznej,czy społecznej, czy wreszcie w odniesieniu do historii. Działania jednostki lubgrupy ludzi mające na celu wpojenie do opinii publicznej zafałszowanej prawdy odanym wydarzeniu czy sytuacji, aby osiągnąć swój osobisty cel. Manipulacja,manewrowanie każdym człowiekiem na świecie, kreowanie zrozumienia zaistniałychsytuacji w taki sposób, aby było to zgodne z zamierzeniami i planami autorówspisku. Czy jest to możliwe. Aby na globalną skalę przeprowadzić takiedziałania? Co należy zastosować? Na pewno efekt synergii. Poza tym synchronizm,konsekwencję, bezlitosne trzymanie się planu. A może to tylko wymysł tych,którzy wszędzie doszukują się podstępu i nie wierzą w nieszczęśliwe zbiegiokoliczności, tragiczne wydarzenia, które spłatał tylko i wyłącznie los?Prawda, jak zawsze, może leżeć po środku, jednakże jako materiał literacki jestto na pewno interesujący i dający wiele możliwości motyw.

To właśnie wykorzystał w swojej najnowszej powieści UmbertoEco. Stworzył enigmatyczną postać Simona Simoniniego, który staje sięodpowiedzialnym za sfabrykowanie kolejnej spiskowej historii dziejów, swoistejurban legend, która powtarzana i przekazywana przez kolejne i następnepokolenia, stała się prawdą czasów przeszłych. Ale czy ta prawda jestprawdziwa? Skoro sam autor twierdzi, że większość postaci z „Cmentarza wPradze” jest realna? Na kartach powieści spotkamy Garibaldiego, młodego Freuda,a i sam Simonini jest podobno postacią na wpół autentyczną. Rzeczony bohater topostać co najmniej zagadkowa. Wydawać by się mogło, że cierpi na rozdwojenieosobowości, zajmuje się fałszerstwami, a także bezlitosnymi zabójstwami,szpiegostwem, jest człowiekiem pozbawionym wszelkich zasad. Nienawidzi Żydów irzeczony antysemityzm jest wyznacznikiem jego działań. Generalnie historia ażocieka nienawiścią do narodu żydowskiego, zresztą inne narodowości też dostającoś od krytycznego Simoniniego.

„Włoch jest podstępny, kłamie i zdradza, woli sztylet odszpady, truciznę od lekarstwa”.

„Francuzi sądzą, że cały świat mówi po francusku. (…) Sąźli, zabijając z nudów.”

„Niemców charakteryzuje wydzielanie cuchnącego potu. (…)Niemiec cierpi stale na niestrawność spowodowaną nadmierną konsumpcją piwa ikiełbasy wieprzowej, za którymi przepada.”

Wiedziony krytykanctwem i nienawiścią do ludzi i światabohater, dokonuje fałszu stulecia, o ile nie milenijnego sfabrykowania pewnegodokumentu, który zamienia się w legendę. Tworzy Protokoły Mędrców Syjonu,prawdopodobny dokument, który powstał po spotkaniu na cmentarzu w Pradze, amający na celu osiągnięcie przez naród żydowski bezwzględnej dominacji nadświatem. Jest to jeden z licznychwątków, które ocierają się o spiskową teorię dziejów, generalnie bohater ziejenienawiścią do wszelkich nacji i organizacji i działa szeroko na tej niwie, abydokonać ich zniszczenia.

Powieść Eco to wielowątkowa, myląca tropy, stylowa, niecozagmatwania historia człowieka, który w swojej nienawiści do świata posunął siętak daleko, że zatracił zdolność postrzegania tego, co jest dobre, a co złe, cojest prawdą, a co sfabrykowaną historią, fałszerstwem, podróbką. Eco bawi sięczytelnikiem, bawi się słowem, czasami nieco nuży, innym razem wciągaczytającego w pasjonującą opowieść. Innym razem też bawi swoim sardonicznympoczuciem humoru.

Nie powiem, że jest to łatwa powieść, czytać ją należy wskupieniu a i tak czasami można pogubić się w meandrach mylnych tropów, którymizmierza autor. Jednakże taka jest proza Umberto Eco, w ociekających erudycjąwersach można znaleźć wiele dla duszy i umysłu, trzeba tylko umieć szukać iwczytać się całym sobą. Dla wielbicieli tego autora na pewno lekturaobowiązkowa.

Ramsey Campbell "Zły wpływ"

2011-12-09T09:34:00.001+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Replika.

Żyć wiecznie? Znowubyć młodym? Uciekać od nieznanego, od tego, co niezbadane, niesprawdzone, obce,może groźne? Unikać przejścia na „drugą stronę”? A może poznawszy co tam jest,w przerażeniu trzymać się tej żywej części naszego bytowania? Jedno jest pewne.Czy jest to możliwe, czy też nie, na pewno jest bardzo złe, groźne i mrożące kreww żyłach.

Podobnie jak książka Ramseya Campbella, zatytułowana „Zływpływ”. To właśnie mrożąca krew w żyłach opowieść o kobiecie, która chciała żyćwiecznie. Powieść przedstawia losy pewnej angielskiej rodziny, Dereka, AlisonFaraday i ich córki Rowan. Rodzina ma kłopoty finansowe i mieszka w starym domuumierającej ciotki Queenie. Starakobieta całe życie wyzwalała zarówno u Alison, jak i u jej siostry Hermione, poczuciezagrożenia, pogardy i nawet wściekłości. Dziewczynki bały się jej, a Hermionewierzyła w złe moce, którymi władała ciotka. Teraz kobieta jest ciężko chora izdana na opiekę bliskich. Lecz nawet w obliczu śmierci jest w niej cośniepokojącego i groźnego. Gdy umiera, rodzina Faradayów nosi się z zamiarem sprzedażydomu i rozpoczęcia życia gdzieś w nowym miejscu. W tym samym czasie Rowanpoznaje tajemniczą dziewczynkę o imieniu Vicky. Nowa koleżanka jest trochędziwna, czasami zachowuje się jak dorosła i dojrzała osoba i w taki sam sposóbsię wypowiada. Zaczyna manipulować małą Faradayówną, w której utwierdzaprzekonanie o tym, że była niechcianym dzieckiem i za wszelką cenę musipozostać w starym domu. To dopiero początek niesamowitych i porażającychczytelnika wydarzeń. Gdy Hermione zorientuje się kim jest Vicky, postanowizrobić coś, co może uchronić Rowan. Jej decyzja spowoduje szereg tragicznychsytuacji, a Vicky zmieni się nie do poznania i zacznie zachowywać w sposóbniezrozumiały i jednocześnie przerażający. Gdy Alison odkryje prawdę, zrobiwszystko, aby uratować swoją ukochaną córeczkę Rowan. Czy uda się jej pokonaćpotwora? Czy miłość okaże się silniejsza od woli wiecznego życia i pragnieniaucieczki przed śmiercią? Myślę, że w książce „Zły wpływ” poznacie odpowiedzi nate pytania. Oczywiście, jeśli jesteście gotowi na przerażającą opowieść o tym, jak pragnienie nieśmiertelności możewyzwolić wszystko zło, które tkwi w człowieku.

Powieść Campbella to zgrabnie skonstruowany horror z wątkiemobyczajowym. Historia od początku intryguje i powoli przygotowuje czytelnika namocne uderzenie głównego wątku. Są sceny, w których groza przenika czytającego,sprawiając że należy mocniej umościć się w fotelu i pilnować czy nikt nieskrada się za plecami. Polecam przede wszystkim miłośnikom tego typuliteratury, a także tym, którzy od czasu do czasu lubią się trochę przerazić.Na jesienny ponury wieczór, z hulającym za oknem wiatrem i zacinającym w szybydeszczem… idealna lektura.

Moje własne zwierzakowo i nie tylko:)

2011-12-07T09:54:00.000+01:00

Chcę Wam pokazać moje kochane kocurki. Są moją radością i lekiem na ponury dzień. Szara grubaska (mówię to cicho, żeby nie usłyszała, bo się zamknie w sobie) to Misia. Ma 2 i pół roku, została wzięta z domu tymczasowego, wcześniej zabrana ze schroniska. Była pogryziona przez kocura, miała poważną ranę na szyi. Teraz jest małym pieszczochem, uwielbia "barankować", turlać się po dywanie i wystawiać brzuchol (a ma co, sza!) do głaskania.

Ten drugi koleżka to Pikselek. Mój mąż wrócił z nim kiedyś z imprezy od kolegi, który też ma dom tymczasowy dla kotków. Pikselek został odłowiony z działek. Ma 1,5 roku. Bardzo kocha Misię. No i mnie:)

Przedstawiam Wam, Misię i Pikselka:)

A tu przedstawiam rocznego Dragona, który trafił do naszego domu we wrześniu ubiegłego roku. Dragon to wielbiciel Misi i Pikselka, gotów jest nawet zostawić miskę pełną jedzenia, byleby tylko pobawić się z kotami. Poza tym, Dragon je wszystko, łącznie z parasolem ogrodowym i zderzakiem samochodowym. Taki... grzeczny piesek;)

Tutaj wrzucam nasze zdjęcie z klubu "Stodoła", gdzie czekamy na koncert Within Temptation:) Ja i moje przyjaciółki, Sil, Kasia i Milena. Ten wielkolud w środku to mój syn:)

A takie ładne coś ujrzałam wczoraj, wyglądając przez "pracowe" okno:

Carlos Ruiz Zafon "Światła września"

2011-12-06T18:49:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Muza.

Światło. Zawsze kojarzy się z czymśdobrym, ciepłym, miłym. Ze słońcem, radością, blaskiem. Zoświetlonym pokojem, przytulnym i miłym dla oka kącikiem. Z czymś,co powinno stwarzać poczucie pewności i gwarancji bezpieczeństwa.Co jest tego przeciwieństwem?

Mrok, ciemność, zmierzch, ciemnyzaułek, pogrążony w szarościach korytarz, pokój. I cień.Niektórzy wierzą, że jest wytworem szatana. Że to jego śladbytności na świecie i sygnał, że zło zawsze gdzieś tam jest iczuwa. I czeka. Gotowe, by zaatakować niemal w każdej chwili.

Z czym spotkali się bohaterowieksiążki "Światła września", autorstwa Carlosa RuizaZafona?

I z jednym i z drugim. I z dobrem i zezłem. Światłem i ciemnością, blaskiem i cieniem.

Główna bohaterka, Irene Sauvelle, pośmierci ojca i wegetacji w Paryżu, przybywa wraz z matką ibraciszkiem Dorianem do rezydencji Lazarusa Janna. Cravenmooreto olbrzymia budowla, obok której mieści się nieczynna fabrykazabawek, niegdyś zarządzana przez ekscentrycznego, ale przyjaznegobogacza. Pani Sauvelle rozpoczyna pracę u Lazarusa, a jej dziecipoznają mieszkańców miasteczka i nawiązują pierwsze przyjaźnie.Irene poznaje przystojnego Ismaela, z którym zaczyna łączyć jącoś więcej niż tylko przyjaźń. Gdy doświadczona przez losrodzina zaczyna wierzyć, że znalazła swoją szczęśliwą ibezpieczną przystań, okazuje się, że były to płonne nadzieje.Najpierw ginie młodziutka kucharka rezydencji, kuzynka Ismaela,Hannah. I wydarzenie to jest początkiem mrocznej rozgrywki, w którejgłówni bohaterowie znajdą się w sytuacjach zagrożenia, pełnychniewyjaśnionych zajść, zagadek z przeszłości i tajemnic zpostaciami, jak nie z tego świata.

W książce nie brakuje mrożącychkrew w żyłach scen, sekretów rodzinnych i wszechwładnego zła,które rozcapierza swe macki, nie zważając na życie i pragnienialudzi. Zło jest bezlitosne i potrafi przeniknąć wszędzie.

Dramatyczna walka ludzi, próbazrozumienia i wyjaśnienia zagadek sprzed lat, pragnienie byciaszczęśliwym i kochanym. Do tego wciągający język, bezprzegadania, ale z ujmującą zafonowską erudycją, sprawia żeksiążkę czyta się doskonale.

Myślę, że jest to doskonała lekturazarówno dla czytelnika dorosłego, jak i dla młodszego odbiorcy.Wielbicielom prozy tego hiszpańskiego pisarza chyba nie muszęprzedstawiać wielu atutów jego twórczości, a pozostałymczytelnikom mogę powiedzieć jedno. Warto, zwłaszcza gdy lubi sięintrygujące opowieści ze zgrabnym wątkiem sensacyjno-horrorowatym.Polecam.

Doppelgänger - W niektórychwierzeniach ludowych doppelgängerzy nie rzucają cienia i nie mająodbicia lustrzanego. Ich zadaniem jest udzielanie porad i wskazówekosobie, której cieniem są. Czasami jednak ich rady mogą okazaćsię złośliwe i sprowadzić człowieka na złą drogę. Niekiedy teszczególne sobowtóry mogą zasiać ziarno niepewności w umyśleswojej ofiary lub ukazać się jej przyjaciołom lub krewnymipowodując zamieszanie. Jeżeli ktoś raz zobaczył swojego własnegosobowtóra już zawsze będzie przez niego nawiedzany.

Inne podania ludowe mówią, że zobaczenie doppelgängerazwiastuje rychłą śmierć. Dlatego też jakiekolwiek próbykomunikowania się z doppelgängerami uważa się za nierozsądne.Niektórzy wierzą, że sobowtór, który swoją naturą przypominaniemieckiego doppelgängera może ukazywać się pod postaciązwierzęcia lub osoby o nieokreślonej płci czy kształcie.¹

1Źródło: Wikipedia

Grudniowa porcja lektur-odsłona druga

2011-12-06T18:09:00.001+01:00

Kolejne wspaniałe książki czekają, aż je wezmę "na tapetę". Ech... żeby tylko człowiek nie musiał chodzić do pracy:(

I od góry:

Anne Holt "Ślepa bogini" - serwis Zbrodnia w Bibliotece

Jan Costin Wagner "Zima Lwów" - serwis Zbrodnia w Bibliotece

Dennis Lehane "Pułapka zza grobu" - serwis Zbrodnia w Bibliotece

Maureen Jennings "Biedny Tom już wystygł" - wydawnictwo Oficynka

Anna Łacina "Kradzione róże" - prezent od Autorki:)

Smakowita porcyja, nie ma co!

Bluszczowo w grudniu:)

2011-12-05T11:40:00.000+01:00

Zapraszam do lektury grudniowego numeru BLUSZCZA.

A w nim szereg ciekawych (jak zawsze) artykułów, wywiadów, opowiadań.

I również coś, co dotyczy bezpośrednio mnie:)

Wywiad ze mną na stronie 65 i recenzja "Zakładu o miłość" autorstwa Damiana Gajdy na 103 stronie.

Zapraszam serdecznie do lektury:)

Monika Szwaja "Matka wszystkich lalek"

2011-12-04T08:28:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa SOL

Powieść "Matka wszystkich lalek"to najnowsza książka w dorobku pisarki, Moniki Szwai. Zwana przezniektórych jej najlepszą książką. Czy tak jest? Nie jestem wstanie ani potwierdzić, ani zaprzeczyć, gdyż było to mojepierwsze spotkanie z prozą pani Moniki. Ale mogę powiedzieć jedno.Spotkanie to zaliczam do niezwykle udanych. Poruszających. Iwciągających.

Autorka przedstawia historię dwóchkobiet, żyjących w zupełnie innych czasach. Elżunia Szumacherjest małą dziewczynką i mieszka z ukochaną rodziną na Śląsku.W Polsce toczy się wojna i dziewczynka wie, że to coś bardzozłego. Ale żyje w otoczeniu najbliższych, a gdy od tatusia,zwanego "tacimkiem" dostaje piękną lalkę, nie przejmujesię tak bardzo sprawami dorosłych, bawiąc się i rozmawiając zeswoją nową zabawką. Którą także nazywa Elżunią. Jednakżeokrutny świat dorosłych już wkrótce przerwie beztroskiedzieciństwo dziewczynki i zmieni jej przyszłe losy. MałaSzumacherówna wyjedzie na kolonie nad morze, organizowane dlaśląskich dzieci i stamtąd trafi do niemieckiej rodziny. Dlaczego?Po co? Ten wątek podyktowany jest wydarzeniami historycznymi, któremiały miejsce podczas drugiej wojny światowej i u mnie,niezmiennie, wywołuje gniew i bezsilność.

Kilkadziesiąt lat później rodzi sięClaire Autret. Mieszka z rodzicami, babcią i siostrą w Bretanii, namałej, targanej sztormami wyspie. Claire ma matkę Polkę i ojcarodowitego Bretończyka. Jej rodzice nie należą do modelowychszczęśliwych par, a Claire ma o wiele lepszy kontakt z ojcem niż zmatką. Dziewczyna pomaga prowadzić rodzinny biznes, oddaje siętakże swojej pasji, którą są robótki ręczne i wytwarzanie ozdóbi biżuterii. Ma narzeczonego, "gruchanta", jak go nazywajej babcia Ana, czyli po prostu Hanna i wydawać by się mogło, żeprzyjdzie jej do końca życia funkcjonować na wysepce. Jednakżeprzybycie dwóch młodzieńców z Polski zapoczątkuje szeregwydarzeń, które sprawią, że dziewczyna znajdzie się w obcymkraju, w małej górskiej chacie w Karkonoszach. Spotka tutaj swojąprzeszłość, także swoją miłość i receptę na przyszłość.Dojdzie także do spotkania z pewną tajemniczą starszą kobietą,która najbardziej lubi samotność w otoczeniu niezliczonej ilościlalek.

Co łączy te dwie historie? Te dwiekobiety, rzucone w odmęty życia w obcych dla siebie krajach?Kobiety, które po latach poznają prawdę o swom pochodzeniu, oswoich rodzinach?

Należy bezzwłocznie sięgnąć po"Matkę wszystkich lalek" Moniki Szwai, aby się tegodowiedzieć. Z pełną odpowiedzialnością mogę teraz stwierdzić,że o ile nie wiem, czy ta właśnie pozycja jest najlepszą wdorobku autorki, to oficjalnie ogłaszam, że jest jedną z lepszychksiążek, które czytałam i zaliczam ją do mojego osobistegokanonu lektur obowiązkowych. Wspaniała ramowa historia, szeregreminiscencji, także podpartych historią, wciągające losy kobiet,zazębiające się w odpowiednim czasie i miejscu. Momenty zarównowzruszające, jak i zabawne, obrazowe opisy, żywe dialogi, wszystkoto sprawia, że powieść czyta się z prawdziwą przyjemnością izaangażowaniem. I pragnieniem poznania tajemnicy matki wszystkichlalek. Polecam, warto!

" - Nie wiem. Jestem tylkolalką.

- Jak to lalką, Ilse?

- Lalką. Można mnie wziąć i oddać. Ubrać w seledynową sukienkę albo w beżową. Kazać mi urodzić dziecko. Jestem ładna, prawda?

- Bardzo ładna, Ilse. Naprawdę, bardzo.

- Jestem bardzo ładna i jestem lalką. Lalki nie czują. Nie wiedzą. Nie można mieć do nich pretensji. Są tylko lalkami. Ty też jesteś lalką, Ilse".

Listopadowo-grudniowa porcja lektur i wywiad "Literat Grudnia 2011"

2011-12-01T17:38:00.000+01:00

Najpierw zapraszam wszystkich do lektury wywiadu na blogu "Kraina Czytania", zatytułowanego "Literat Grudnia 2011". Dziękuję przy okazji właścicielce bloga za propozycję i możliwość opowiedzenia "co mi tam w duszy gra" :)

WYWIAD-kliknij :)

A teraz porcja lektur z przełomu miesięcy:

I od góry:

Umberto Eco "Diariusz najmniejszy" - mikołajkowa wymianka od Mariolki Zaczyńskiej :)

Vincent V. Severski "Nielegalni" - Duże Ka

Monika Szwaja "Matka wszystkich lalek" - Wydawnictwo SOL

Teresa Monika Rudzka "Singielka" - Wydawnictwo Skrzat

Ramsey Campbell "Zły wpływ" - Wydawnictwo Replika

Waldemar Wolański "Pan Twardowski" - Wydawnictwo Skrzat

"W świecie baśni" - Wydawnictwo Skrzat

A.C. Doyle "Śledztwa Scherlocka Holmesa" - Wydawnictwo Skrzat

Miłe mikołajkowe prezenty:)))

Małgorzata Yildirim "Włoskie sekrety"

2011-11-30T10:30:00.001+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Autorki.

Lubię marzyć. Czuć jakieś nieznośne oczekiwanie, jak przedpierwszą randką (ech, kiedy to było?) Niecierpliwie czekać na najlepsze.Czasami denerwować się i próbować wyjaśnić to, co zagmatwane i tajemnicze.Mnogość uczuć, feeria wrażeń, a gdy to wszystko jeszcze pojawia się w ujmującejscenerii, czy można pragnąć więcej?

Może czasu i spokoju, aby dokończyć lekturętak wciągającej powieści, jaką są „Włoskie sekrety” autorstwa MałgorzatyYildirim. Przez ostatnie dwa dni nie mieszkałam we Wrocławiu, lecz w słonecznymSorrento, gdzie śledziłam losy głównej bohaterki, Mirandy Powell. Amerykanki opolskich korzeniach. Dziewczyna mieszka w Bostonie, często odwiedza rodziców ima nieco skomplikowany układ z siostrą Katie, która właśnie spodziewa sięczwartego dziecka. Niezbyt dobrzeukładają się jej kontakty z płcią przeciwną, może oprócz przyjaźni z Jackiem,który z kolei preferuje partnerów tej samej płci. Wydawać by się mogło, że nicnie zmieni się w życiu Mirandy. Jednakże gdy umiera jej ukochana ciotka Agnes,siostra mamy, paradoksalnie śmierć tej kobiety zapoczątkuje nowy etap w życiudziewczyny. Otóż dziedziczy ona dom w dalekim Sorrento we Włoszech. Dom,obciążony rodzinną tajemnicą, którą krok po kroku Miranda zacznie odkrywać. Młodakobieta wyjeżdża do słonecznej Italii i poznaje nowych ludzi. Pewnego razu, gdypływa w morzu i łapie ją skurcz, od niechybnej śmierci ratuje ją nieznajomypiękny mężczyzna. Mirandzie wydaje się, że to był tylko sen, jednakże gdy zprzyjaciółmi wychodzi do klubu, okazuje się, że tajemniczy wybawiciel towłaściciel najpopularniejszej dyskoteki w okolicy. Rafael Silvano, przystojny itajemniczy, oschły i zagadkowy, obiekt westchnień wszystkich kobiet w Sorrento,w jakiś dziwny sposób odnosi się do Mirandy i na początku nawet nie przyznajesię, że to on uratował ją od utonięcia. W międzyczasie , gdy dziewczyna odkrywawięcej drastycznych szczegółów z życia ciotki, ktoś wyraźnie nie jest zadowolony, że wewłoskim domu pojawiła się nowa właścicielka. Niebezpieczeństwo zdaje się krążyćnad głową Mirandy i ponownie dziewczyna wpada w poważne tarapaty. Z których itym razem ratuje ją Rafael. Kim jest ten zagadkowy i czasami niebezpiecznymężczyzna? Jaką tajemnicę ukrywała ciotka Agnes? Co przeżyła w przeszłości? Czywszyscy nowo poznani włoscy przyjaciele naprawdę nimi są? Co połączy Mirandę zRafaelem? A może… co ich połączyło już znacznie wcześniej?

Zagadki, pytania, tajemnice, przeszłość, nieszczęścia iwszechobecna południowa gorączka pragnień i uczuć towarzyszy czytelnikowi niemalprzez cały czas. Autorka wprawnie tworzy atmosferę tajemnicy, składnie buduje napięcie (nie tylko topomiędzy dwójką głównych bohaterów) i niemal kryminalną akcję, któraumiejscowiona w gorącym Sorrento, działa podwójnie na zmysły. Dawno niewciągnęłam się tak bardzo i w główny wątek i w postaci występujące w powieści. MałgorzataYildirim stworzyła książkę na czasie, śmiało można ją nazwać romansem, ale niebrakuje w niej akcji, miłości, pożądania, tajemnicy i pięknych scenerii. Dotego dochodzą smakowite przepisy włoskich dań, które sporządzała głównabohaterka, to wszystko wspaniale się komponuje i obrazowo oddziałuje nawyobraźnię czytającego. Jedna z lepszych książek, które ostatnio miałamprzyjemność przeczytać. Myślę, że byłby z tego świetny film. Polecam, dajciesię porwać południowemu temperamentowi i spróbujcie odkryć tajemnicę ciotkiAgnes.

Richard Paul Evans "Obiecaj mi"

2011-11-28T19:32:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Znak.

Obietnica, która pokona czas. Miłość,która przetrwa lata. Odpowiedzialność, która okazuje się byćsilniejsza niż pragnienia.

Tak mogłyby brzmieć hasła,reklamujące książkę, którą miałam przyjemność przeczytać. Ajest nią powieść Richarda Paula Evansa, zatytułowana "Obiecajmi".

Historia ta rozpoczyna się całkiemprozaicznie. Beth żyje sobie spokojnie u boku Marca, wspólniewychowują sześcioletnią Charlotte, młoda kobieta pracuje wmiejskiej pralni. I chociaż nie ma w jej codzienności jakiśgwałtownych uniesień, to jednak sądzi, że wiedzie normalne i wmiarę szczęśliwe życie. Jednak los ma dla niej inny kierunek,którym już wkrótce podąży. A wszystko rozpocznie się wmomencie, gdy jej ukochana córeczka zachoruje, a kobieta dowie się,że zdradza ją mąż. A będzie to dopiero początek koszmaru,który przewróci jej życie do góry nogami. I gdy na swojej drodzenapotka przystojnego Matthew, już nic nie będzie takie jakprzedtem. Beth będzie zachodzić w głowę, co ten wspaniałymężczyzna w niej widzi, ale już wkrótce więcej rzeczy zacznie jąniepokoić. Skąd Matthew wie o niej i jej córce tak dużo? Czy jestoszustem, czy naprawdę chce jej pomóc? Dlaczego nie opowiada nic osobie? Dlaczego czasami mówi niezrozumiałe rzeczy? Czemu mieszka wrozwalającej się ruderze. Skoro twierdzi, że ją kocha, todlaczego unika bliższych kontaktów?

Czytelnik niemal przez cały czasbędzie zadawał sobie takie właśnie pytania. I gdy już wszystkobędzie jasne... zaskoczenie będzie ogromne. I dopiero teraz zaczniesię szalona przygoda Beth. Tylko... czy ona sama będzie gotowa najej zakończenie?

Aby się tego dowiedzieć, należysięgnąć po powieść "Obiecaj mi". To wciągająca iwzruszająca opowieść o ludziach, którzy trafiają na siebie wnieodpowiednim miejscu, a co ważniejsze, w nieodpowiednim czasie.Czas... To chyba główny bohater tej książki, a na pewno sprawcawszystkich wydarzeń. Ciekawy pomysł, ramowa konstrukcja, ujmującybohaterowie. I finezja, delikatność, z jaką autor przedstawiaperypetie bohaterów, sprawiają że powieść wprowadza wewzruszający i marzycielski nastrój.

"Obiecaj mi" to opowieść oprawdziwej miłości, oddaniu i wzajemnym zrozumieniu. Ujmująca,poruszająca czułe struny w człowieku, wywołująca uśmiech natwarzy. Polecam wszystkim miłośnikom historii o ludziach, ouczuciach, o marzeniach, połączonych z wątkiem, delikatnie mówiąc,fantastycznym. Świetna opowieść niemal dla każdego. Polecam.

A na koniec cytat, który wszystkowyjaśnia... pod warunkiem, że macie lekturę tej książki za sobą:

"Jak można kochać strumień,a nie kochać źródła?"

Spotkanie autorskie Katowice, Empik-Silesia :)

2011-11-26T20:25:00.000+01:00

Dziękuję wszystkim za przybycie na spotkanie ze mną, dziękuję Monice Badowskiej za profesjonalne prowadzenie wieczorku.

Pozdrawiam wszystkich moich czytelników:)))

Sil, Kaś, Mil, Martucha kochane moje... dziękuję :*

Federico Moccia "Wybacz, ale chcę się z tobą ożenić"

2011-11-23T19:41:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Muza.

Miłość, marzenia, tęsknoty,pragnienia, młodość, beztroska, obowiązki, tradycja. Tak wielesłów, tak często przewijają się przez nasze życie, tak mocnowpływają niekiedy na nasz los.

Podobnie jest z bohaterami najnowszejksiążki włoskiego pisarza Federico Moccia, zatytułowanej "Wybacz,ale chcę się z tobą ożenić". To kolejna odsłona perypetiiniecodziennej pary zakochanych. Ona, dwudziestoletnia Niki, studiuje,bawi się, spotyka z przyjaciółkami "Falami" i kocha....Jego. Alexa. Czterdziestolatka, który osiągnął sukces zawodowy ifinansowy, a do pełni szczęścia brakuje mu... żony. I tą możezostać tylko Niki, którą uwielbia. Ale czy dziewczyna jest na togotowa? Odwieczny problem. "Czy jestem na to gotowa?"Jasne, zwłaszcza że pojawia się Guido, który jest wyraźniezainteresowany piękną Niki. Jaką decyzję podejmie dziewczyna? CzyAlex pokona gnębiące ją wątpliwości? Czy ich bliscy zaakceptująich decyzję?

Jak zawsze u Moccia nic nie będziewiadome do ostatnich stron. Dramatyczne decyzje, zwroty akcji ibuzujące uczucia, to charakterystyczny styl tego włoskiego autora.Krótkie zdania, opatrzone wieloma cytatami i buzująca ze stronpowieści niesamowita atmosfera włoskich nocy, sprawiają żeksiążkę pochłania się z uśmiechem na twarzy. Czując całymsobą ten specyficzny klimat. Jeśli ktoś spotkał się jużwcześniej z prozą Moccia, doskonale wie o czym mówię. Jeślinie... no cóż, jest na to doskonały czas. Zimne dni, jeszczezimniejsze wieczory, a tutaj Rzym w pełnej krasie i wszechobecnamiłość i jej jasne oraz ciemne strony.

"Wybacz, ale chcę się z tobąożenić" to kontynuacja powieści "Wybacz, ale będęmówiła ci skarbie", w której poznajemy początek znajomościNiki i Alexa. Oba tomy doczekały się już ekranizacji i cieszą sięogromną popularnością we Włoszech. Właściwie można powiedzieć,że wszystkie powieści Federico Moccia są niezwykle popularne unaszych dalszych południowych sąsiadów i wcześniejsze jegoksiążki także można obejrzeć w wersjach filmowych.

Co takiego jest w tych powieściach?Nie odkrywają przecież niczego nowego? Ukazują młodych ludzi, uprogu dorosłości, niekiedy z zamętem w głowach, z tysiącempomysłów, pragnących kochać i być kochanymi. Nie stworzędefinicji, nie wymyślę nic nowego, te książki po prostu "sięczytają". Wciągają od pierwszych stron, wzruszają, smucą,bawią. Są życiowe, radosne, fluidy młodości przenikają naCzytelnika i może w tym tkwi cała zagadka. Aby każdy czytający,bez względu na wiek, poczuł znowu ten powiew szalonej młodości,kiedy wszystko wydawało się być proste i każdy czuł, że maprzed sobą nieograniczone możliwości. I żył. Kochał. Pragnął.I oddychał, pełną piersią. Może warto sobie przypomnieć touczucie? Na pewno uda się to wielu, czytając książki FedericoMoccia. Zachęcam, wszystkie mam już za sobą.

Rozwiązanie konkursu "Stuknęła 50-tka"

2011-11-22T09:55:00.000+01:00

Serdecznie dziękuję Wam za tak liczny udział w moim blogowym konkursie. Miałam, a raczej miałyśmy wielki problem z wybraniem jednej odpowiedzi, bo wszystkie były ciekawe, na temat i poruszające to co lubię, czyli uczucia, emocje, wrażenia.

Jednakże musiałam dokonać wyboru i moja najnowsza książka "Zakład o miłość", wraz z dedykacją powędruje do... Piotra Śliwińskiego:)

Gratuluję i proszę Piotra o przesłanie na mojego maila adresu do wysyłki książki.

Kornelia Romanowska "Puszka Pandory"

2011-11-19T09:13:00.001+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Novae Res.

Autorka książki, którą miałamprzyjemność przeczytać, to młoda osoba z pisarskim zacięciem ipoetycką duszą. Ma na swoim koncie kilka "popełnionych"wierszy, a teraz debiutuje na rynku prozy.

Kornelia Romanowska, bo too niej mowa, stworzyła sensacyjny romans, który wykorzystuje pewienschemat, chętnie wykorzystywany zwłaszcza w filmach, ale robi to wsposób świeży i wciągający.

"Puszka Pandory" tohistoria znanej polskiej celebrytki, młodej utalentowanejpiosenkarki, Dominiki Orzechowskiej, która nagle znajduje się wniebezpieczeństwie. Ktoś nastaje na jej życie i dziewczyna zaczynasię obawiać o swoje istnienie. Wówczas postanawia wynająć"bodygarda" do ochrony. Okazuje się nim być sarkastyczny,mega przystojny i z niejasną przeszłością, Krzysztof Tyszkiewicz.Jak nietrudno się domyśleć, pomiędzy tą dwójką rozpoczyna sięrozgrywka, w której biorą udział ich emocje, życiowedoświadczenie, tajemnice i ogrom uczuć. Dominika ciągnie za sobąniezły bagaż przeżyć, związanych głównie z nielubianąprzyrodnią siostrą Magdą. Krzysztof... no właśnie... on teżwiele przeszedł i niewykluczone, że jego obecny los ułożył siętak, a nie inaczej. Wokół głównej bohaterki zacieśnia się pętlanienawiści, ktoś czatuje na jej osobę, a Krzysztof ma niewieleczasu, żeby odkryć, komu zależy na śmierci piosenkarki. Ajednocześnie kobiety, na której zaczyna mu coraz bardziej zależeć.Czytelnik jest świadkiem słownych rozgrywek dwójki bohaterów, śledztwa i burzy emocji co rusz wybuchającej pomiędzy Dominiką iKrzysztofem.

Książkę czyta się szybko,bohaterowie są sympatyczni a Krzysztof Tyszkiewicz potrafi ująćswoją szorstką osobowością nie tylko swoją klientkę, ale pewniei niejedną czytelniczkę.

Myślę, że to dobry start, jeślichodzi o debiut, autorka ma duży potencjał, ładnie prowadzi akcję,potrafi grać na uczuciach. Może brakło mi tutaj większegonapięcia i bardziej rozbudowanego wątku sensacyjnego z niecogłębszym suspensem, ale w końcu to raczej opowieść o miłości,niż książka sensacyjna.

Powiem szczerze, że książka moglabybyć nieco grubsza, bo bardzo chętnie przeczytałabym o perypetiachszorstkiego w obyciu ochroniarza i zagubionej, a czasami bardzozdecydowanej piosenkarki.

Życzę Kornelii Romanowskiej dalszychciekawych pomysłów i nieustającej weny, dzięki której będziemogła zamieniać je w słowa, wersy, zdania. Na pewno autorka idziedobrą drogą i z wielką chęcią przeczytam jej kolejne teksty.

"Puszkę Pandory" polecamprzede wszystkim kobietom, lubiącym miłosne historie, ale oparte nawątkach sensacyjnych czy kryminalnych. Miła, czasami zabawna, miejscami wzruszająca lektura na jesiennywieczór.

Listopadowa porcja lektur-odsłona 2

2011-11-18T18:05:00.001+01:00

Takie oto lektury czekają aż moje zacne oczy zaczną śledzić umieszczoną w nich akcję ;)

i tak od góry:

Umberto Eco "Cmentarz w Pradze" - DużeKa i Oficyna Noir Sur Blanc

Richard Paul Evans "Obiecaj mi" - Wydawnictwo Znak

Carlos Ruiz Zafon "Światła września" - Wydawnictwo Muza

Federico Moccia "Wybacz, ale chcę się z tobą ożenić" - Wydawnictwo Muza

Wiktor Trojan "Axis mundi" - Wydawnictwo Novae Res

Maria Ulatowska "Domek nad morzem"

2011-11-17T10:55:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Autorki.

Będę silna i dzielna…

To słowa, a właściwie motto życiowe, które niemal przez całyczas przyświecało Ewie Brzozowskiej, głównej bohaterce najnowszej książki MariiUlatowskiej, zatytułowanej „Domek nad morzem”.

Ewę poznajemy jako małą dziewczynkę, mieszkającą z rodzicamii dziadkami w rodzinnym mieście, w Warszawie. Jesteśmy świadkami dobrych izłych wydarzeń w jej życiu, śledzimy jej wzloty i upadki, marzenia ipragnienia. Pierwsze miłości, doznania, a także wielkie rozczarowania. Odwiecznymmarzeniem Ewy jest posiadanie domku nad morzem, mała córeczka i pisanieksiążek. Czy to będzie miało szansę się spełnić? Czy życie zawsze się prosto igładko układa, a los sprzyja i obdarza swą łaskawością człowieka? Przekonajciesię sami. Ale uprzedzam. Nie jest to gładka i ciepła opowieść, w której caływszechświat sprzyja jednej osobie. To słodko-gorzka opowieść, której akcjarozgrywa się na przestrzeni kilkudziesięciu lat, w ciągu których czytelnik poznajezmagania bohaterki z własnymi słabościami, z gniewem, ze śmiercią, narodzinami,zdradą i miłością.

Maria Ulatowska stworzyła wciągającą mini-sagę, którą czytasię z prawdziwą przyjemnością i zaangażowaniem. Dajemy się porwać historiipewnej kobiety i szeroko rozbudowanym wątkom pobocznym. Warszawa, Trójmiasto,Bydgoszcz. Tutaj rozgrywa się akcja powieści, dzięki pobudzającym wyobraźnięopisom stajemy się niemymi świadkami wydarzeń. Kibicujemy postaciom i denerwujemysię wraz z bohaterami. Powiem szczerze, że przeczytałam tę książkę praktyczniew jeden dzień i spory kawał nocy. Nie mogłam się oderwać i całą siłą wolipowstrzymywałam się, aby nie zajrzeć na ostatnie strony powieści i nie sprawdzić,czy wszystko potoczy się tak, jak zakładałam od pierwszych kartek. Nie zdradzęoczywiście, czy moje oczekiwania zostały spełnione, ale dodam, że tę książkęMarii Ulatowskiej uważam za najlepszą, oczywiście według mojego osobistegogustu i subiektywnej opinii. Nieprzesłodzona, realistyczna, prawdziwa, czasamismutna, innym razem wesoła, po prostu życiowa. Taka jest ta powieść. Izastanawia mnie tylko jak wiele Marii jest w Ewie i jak dużo opisanej Warszawyw mieście, które widać, że autorka kocha i w nim żyje.

Polecam z całego serca „Domek nad morzem”, to wciągającahistoria o ludziach, o nas samych, o naszych rodzinach, sąsiadach, koleżankachi kolegach. Napisana zgrabnie, z pewną chronologią wydarzeń i z zamykającymisię wątkami. Świetna lektura, która nie pozwala się odłożyć na później.Zachęcam. Udajcie się w półwieczną podróż po meandrach życia, wraz z głównąbohaterką, Ewą Brzozowską.

Katarzyna Enerlich "Prowincja pełna słońca"

2011-11-15T08:05:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa MG.

"Pomyślałam, jak niewielezostaje po człowieku. Parę wierszy, pocztówek i zdjęć.Świadectwa przeżytych chwil. Mówią tylko, że ktoś taki był.Oto są dowody przeszłej rzeczywistości. Niczego już nieprzybędzie, czas minął. Cieszcie się tym co macie..."¹

To być może oczywista prawda, swegorodzaju truizm, ale jeśli tak jest, to za czym ta ciągła pogoń,wyścig szczurów, licytacja materializmu, pielęgnowanie nienawiści?Czy nie lepiej żyć prosto, w zgodzie z samym sobą, światem,ludźmi? Wiem, utopia. Ale czy na pewno? A może są miejsca, gdzieda się tak właśnie funkcjonować? I chociaż czasami wiatr w oczy,to udaje się trwać w przekonaniu, że należy cieszyć się każdąnadchodzącą chwilą i dostrzegać małe radości codzienności.

"Jesień na Mazurach jest takapiękna (...)"²

O tak. Z tym zgadzam się w zupełności.W takiej pięknej scenerii poznajemy losy Ludmiły, bohaterkinajnowszej książki Katarzyny Enerlich, pod tytułem "Prowincjapełna słońca". W tej odsłonie "prowincjonalnego"tryptyku, bohaterka musi stawić czoła kolejnym przeciwnościomlosu, które w bezlitosny sposób przewartościują jej życie izmienią spojrzenie na świat. Ludmiła uda się w podróż napołudnie, do Włoch, tam pozna wiele wspaniałych osób, niektóre znich będą potrzebowały jej pomocy. Czytelnik pozna historiemarokańskich kobiet, zamkniętych w męskim świecie dominacji, ichpozbawione radości i wolności życie, niewolnicze oddanie swemupanu i władcy. W centrum wydarzeń znajdzie się także Ludmiła.Sama skrzywdzona, ale starająca się odzyskać równowagę. Gdywróci na ukochane Mazury, zacznie budować swoje życie od nowa. Ktojej w tym pomoże? Dawna miłość, czyli Piotr? A może nowo poznanyWojciech? A co z Martinem, jej mężem? Wiele pytań, wieleniespodzianek i wszechobecna moc przyrody. Wobec której ludzkieżycie jest momentem, błyskiem, ułamkiem. I na każdej przeczytanejstronie wyziera do nas ta prawda, że należy cieszyć się każdąchwilą, czerpać ze świata nas otaczającego i szukać ukojeniawłaśnie w przyrodzie. To naprawdę może pomóc.

Widać, że Katarzyna Enerlich jestmieszkanką Mazur. Ba! Ona jest Mazurami. Pięknie opisuje tenregion, skupiając się na szczegółach, które mogą pomóc"obcemu" bliżej poznać tę piękną krainę. W książceznajdziemy także stare fotografie miejsc, które zwiedza bohaterka,a także będziemy świadkami "oczyszczająco-eksperymentalnej"wycieczki Ludmiły po "obwarzanku" Polski.

Powieść ta ma w sobie cośmagicznego, czyta się ją błyskawicznie, czytelnik czuje się tak,jakby uczestniczył we wszystkich wydarzeniach i wdychał mazurskiepowietrze.

Było to moje pierwsze spotkanie zprozą pani Katarzyny, ale teraz już wiem, że dam się porwać mocykrainy wielkich jezior i na pewno tam jeszcze wrócę. Jeśli nieciałem, to na pewno duchem, dzięki opowieściom mazurskiej autorki.Polecam z całego serca.

1) Str. 175

2) Str. 131

Iwona J.Walczak "Nagie myśli"

2011-11-13T16:47:00.001+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Replika.

Tak dawno nie płakałam. Nie czułamwilgoci pod powiekami i przyspieszonego bicia serca, które gnanewzruszeniem kołatało się w mojej piersi. Tak jak myśli w głowie.Dlaczego tak? Chciałam inaczej. Przecież ona zasłużyła sobie...Ona...

Kim jest ONA?

Kobieta po czterdziestce. Matka dwóchsynów. Żona niepracującego męża. Córka kobiety, którą nigdynie śmiała nazwać matką. Elżbieta. Beta. Becia. Spragnionamiłości, akceptacji, dobrego słowa, pochwały, pieszczoty. Odzawsze krytykowana, poniżana, zastraszana. Czy to możliwe, aby takpędzić swoje życie? Bohaterka książki Iwony J. Walczak,zatytułowanej "Nagie myśli", właśnie tak funkcjonuje odlat. Jej mąż, Boguś, to domorosły znawca wszystkiego, jednakżeciągle pozostaje na jej utrzymaniu. Jej... matka, czyli Krysta (odAntychrysta), to idealny obraz toksycznej rodzicielki, która doperfekcji opanowała poniżanie własnej córki. Jej siostra, Aga, todwulicowa egoistka, dla której ważna jest tylko ona sama. Elżbietaod zawsze żyje wśród tych ludzi, w domu, który zdaje się byćjej jedyną wartością. Stara się dbać o niego jak najlepiej, alei tak nigdy nie usłyszy od bliskich nawet najmniejszego słowauznania. Zdaje się żyć na krawędzi, tabletkami uspokojającymizapewniając utrzymanie równowagi. Jednakże nadejdzie moment, kiedystanie na nogi, bez pomocy farmaceutyków. A także nie dziękizmianie zachowania jej bliskich. Można powiedzieć, że miłość,troska i zainteresowanie ją uzdrowią. Pozna przystojnego Juliana ijuż nic nie będzie takie jak przedtem. Czy Elżbieta w końcuodnajdzie swoją własną drogę? Czy los przestanie z niej kpić?Myliłby się ten, który spodziewałby się tutaj jasnych i prostychodpowiedzi. W tej historii nic nie jest sztampowe. Rysowane prostąkreską. To opowieść, w której emocje kpią sobie z czytelnika.Sprawiają, że ma się ochotę krzyczeć, płakać, śmiać. Autorkastworzyła prawdziwą mieszankę gatunków, która uderza wczytającego całą gamą wrażeń, bohaterów z krwi i kości ibogatym językiem, pełnym metafor, trafnych spostrzeżeń ipsychologicznej wiwisekcji uczuć człowieka spragnionego miłości.

"Nagie myśli" obudziły wemnie szereg odczuć, sprawiły, że zaatakowało mnie wzruszenie,złość, bezsilność. Nie jest to lekka lektura, chociaż niebrakuje w niej humorystycznych, a raczej gorzko-słodkich momentów.Refleksyjna, poruszająca powieść, zarówno dla kobiet, jak i dlamężczyzn. Polecam z całą odpowiedzialnością. W końcu książkapowinna wywoływać obrażenia. Jeśli jesteście na to gotowi,sięgnijcie po powieść Iwony J. Walczak.

"Gryzoni generalnie nie znoszę.Szczególnie myszy. Ale mysie dziury tak. Marzyłam teraz o dużej,śmierdzącej myszami dziurze.

I bardzo chciałabym móc się wniej zmieścić."¹

1)Str. 85

Listopadowa porcja lektur-odsłona 1

2011-11-13T09:09:00.000+01:00

Nadszedł ten czas... to jest właśnie ten czas...

Nie, to jeszcze nie Boże Narodzenie, aczkolwiek wydźwięk podobny;) W końcu każda nowa książka w moim domu to taki "choinkowy" prezent. A dzięki temu, że piszę recenzje, to mogę mieć takie niespodziewanki przez cały rok. Ha!

A teraz nadszedł czas, aby rozpocząć listopadową prezentację lektur. Na początek cztery nowe pozycje:

I od góry:

Kornelia Romanowska "Puszka Pandory" - wydawnictwo NovaeRes

Katarzyna Enerlich "Prowincja pełna słońca" - wydawnictwo MG

Piotr Olszówka "Morrigan" - zakup własny na targach w Krakowie plus rysunek i dedykacja od Autora:)

Kelly Creagh "Kruk. Nevermore" - pożyczka od Sil

Mam nadzieję szybko się do nich dobrać:)))

I przy okazji przypominam o moim blogowym konkursie, w którym można wygrać moją najnowszą książkę "Zakład o miłość" TUTAJ

Stuknęła "50-tka" :) KONKURS!

2011-11-11T14:25:00.002+01:00

W związku z 50 000 odwiedzinami na moim blogu, ruszam z obiecanym niegdyś konkursem.

Do wygrania będzie moja najnowsza ksążka "Zakład o miłość" z osobistą dedykacją dla Zwycięzcy:)

Aby powalczyć o tę książkę, należy wypowiedzieć się w JEDNYM zdaniu na taki oto temat:

"Co byłabyś/byłbyś w stanie poświęcić dla MIŁOŚCI?"

Na Wasze jednozdaniowe odpowiedzi czekam do przyszłej niedzieli 20 listopada.

Do dzieła :)))

Listy, które ociepliły moją duszę...

2011-11-11T08:55:00.002+01:00

UWAGA: Dla tych, którzy nie czytali "Zakładu o miłość"- SPOILER

Ostatnio los się ze mnie nabija. Kpi. Szydzi. Wrzuca mi pod nogi ciągłe przeszkody, chyba ma z tego niezły ubaw. Sprawia, że zamykam się w sobie i uciekam. Niedobrze, gdy ekstrawertyk tak się zaczyna zachowywać. Ech... Dosyć już!

Ale w tej całej beznadziei pojawia się coś bardzo pozytywnego, coś, co sprawia, że te wszystkie złe odczucia, które siedzą we mną, na jakiś czas uciekają.

Między innymi, są to listy od moich Czytelniczek, które dostaję na maila.

Pozwolę sobie przytoczyć dwa listy, które dostałam w ostatnich dwóch dniach, a które nawiązują do mojej najnowszej książki.

Dziękuję! Tylko tyle napiszę, bo przecież w tym słowie odbija się wszystko to, co teraz przepełnia moją duszę...

***

Agnieszko, właśnie skończyłam czytać "Zakład o miłość" i nie wiem, co mam Ci powiedzieć. Że pochłonął mnie tak bardzo, że nawet nie zauważyłam, kiedy zrobiło się ciemno? Buzuje we mnie tak wiele emocji, że tak naprawdę nie wiem od czego zacząć. Może od słowa dziękuję. Bo, jak dla mnie, rozebrałaś ludzką psychikę na czynniki pierwsze. Pokazałaś, że my, ludzie, urodziliśmy się właśnie po to, by kochać. Chociaż czasem nie zdajemy sobie z tego sprawy. Pokazałaś mi, jako odbiorcy, pewną rzecz, którą może ja odbieram w sposób indywidualny. A mianowicie to, że oczy są zwierciadłem naszej duszy i że dla tych oczu właśnie można wszystko rzucić i rozpocząć nowy etap życia. Pójść w nieznane i zaryzykować wszystkim, co się ma, słuchając wyłącznie swojej własnej intuicji i serca, a nie głosu rozsądku i innych. Czasem to ryzyko właśnie się nam opłaca, obfitując i podarowując nam szczęście.

Miłość i życie to niby taki trywialny temat, na który można napisać wszystko i nic. Ty napisał w ZOM wszystko. Udowodniłaś, że miłość, chociażby ta z przypadku, głupiego zakładu, jet możliwa do spełnienia, zrealizowania. W tym przypadku jedna noc zmieniła wszystko, los zakręcił kołem fortuny. Pokazałaś, jak na nas, ludzki gatunek, mają wpływ czynniki, których sami do końca nie jesteśmy świadomi, a może nawet nie chcemy być ich świadomymi. A tym czasem naszym życiem sterują przekonania, tradycja i inni ludzie, tworząc nam ułudę szczęście. Pokazałaś, że dajemy sterować się innym i czasem ze zwykłego konformizmu jesteśmy tym zaślepienie. Tak samo jak Sylwia, jednak ona przejrzała na oczy i na całe szczęście. Często nawet nie zdajemy sobie sprawy, jak bardzo nasza przeszłość determinuje naszą przyszłość, a demony przeszłości zabierają nam szczęście. Tak jak w przypadku Aleksa, który nie rozumiał, co się wydarzyło między jego ojcem, a matką i z góry narzucił sobie taką, a nie inną tezę i tak naprawdę nie zrobił nic, by odkryć prawdę, dopóki nie spotkał miłości swojego życia.

Zawsze podświadomie wyrzekamy się czegoś, dokonujemy wyborów, podczas których to nie my gramy główną rolę, ale życie innych. A tak nie powinno być, bo unieszczęśliwiamy samych siebie, sądząc, że to nasza powinność.

Płakałam jak bóbr, gdy Aleks odkrył prawdę o swojej matce. Zastanawia mnie, dlaczego jego ojciec tak postąpił? Chciał ją ukarać? Tak właściwie za co? Przecież to on zdradził, i do tego w momencie, kiedy ona go tak naprawdę najbardziej potrzebowała. I znów w tym przypadku mamy konformizm jednostki, bo przecież lepiej było zrzucić winę za nieudane małżeństwo na Bogu winną kobietę, niż samemu przyznać się do błędu.

Powiem szczerze, że spodziewałam się happy endu, ale nie takiego. Zaskoczyłaś mnie. Myślałam, pewnie jak większość, że Sylwia wybaczy Aleksowi i będą żyć razem długo i szczęśliwie. A tymczasem ona jeszcze bardziej uświadomiła sobie, że potrzebuje zmiany, uwolnienia. I za to Ci chwała, że od razu nie rzuciła się w jego ramiona.

Pokazałaś w ZOM miłość dojrzałą. Udowodniłaś, że dwie przeznaczone sobie połówki pomimo wszystko się odnajdą, a raczej jedna przeszuka niebo i ziemię, by odnaleźć tą drugą. Płakałam, jak czytałam, że Aleks pojechał za Sylwią do Francji. Płakałam, bo pokazałaś, że dla prawdziwej miłości można zrobić wszystko, nawet zmienić całe swoje dotychczasowe życie.

Jedynym minusem, jaki mam do ZOM to to, że te 234 strony za szybko mi zleciały, a ja chciałam więcej i więcej. Twoje książki po prostu uzależniają.

Dziękuję, że miałam okazję przeczytać „Zakład o miłość”. Od dziś moją ulubioną książkę. Zawsze z chęcią powrócę do lazurowych oczu Aleksa. Zawsze wtedy, kiedy pomyślę, że prawdziwa miłość w tym okrutnym świecie nie istnieje.

Marika

***

Właśnie skończyłam czytać "Zakład o miłość". Ta książka jest przecudowna!! Przeczytałam ją ciągiem, nie mogłam się od niej oderwać. Pochłonęłam ją w jeden dzisiejszy/ą wieczór/noc. Ryczałam jak bóbr co poskutkowało tym, że mam teraz tak zapuchnięte oczy że ledwo co widzę .... ale co tam... warto było Cudownie ukazujesz uczucia (zapewne nie jestem pierwszą która Ci to mówi), podziwiam Cię za to...Po przeczytaniu czuje żal i pustkę, że tak szybko się skończyła, ale jestem przekonana baaaa... jestem tego w 100% pewna że sięgnę po nią jeszcze nie raz tak jak po wcześniejsze Twoje książki które niedługo niemalże będę mogła recytować tak często do nich wracam i zajmują honorowe miejsca na mojej półce. Bardzo dziękuje Ci że mogłam doświadczyć tak przeróżnych emocji podczas czytania ZOM. Serdecznie pozdrawiam i życzę dalszych sukcesów i weny do tworzenia więcej takich arcydzieł które do tej pory stworzyłaś. Jeszcze raz bardzo dziękuje.

Milena

Katarzyna Berenika Miszczuk "Ja, anielica"

2011-11-10T17:28:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa WAB.

Niebo-piekło. Dobro-zło.Diabły-anioły. Prawda-kłamstwo. Pełen kalejdoskop przeciwieństw.Wartości pozostających w stosunku do siebie w znacznej opozycji.Ale czy na pewno? Czy naprawdę tak bardzo się między sobą różnią?Myślę, że po przeczytaniu książki "Ja, anielica"autorstwa Katarzyny Bereniki Miszczuk, ta granica znacznie sięzatrze. O ile całkiem nie zniknie.

Jest to kolejna powieść tejautorki, w której poznajemy dalsze losy Wiktorii Biankowskiej. Wpoprzedniej części, zatytułowanej "Ja, diablica",Wiktoria rozpętała piekło... w piekle. Co zrobi w tej odsłonie?Oj, czuję, że polecą pióra. I to anielskie!

Akcja rozpoczyna sięcztery miesiące po zakończeniu piekielnych zmagań. Wiktoria pędziszczęśliwy żywot z ukochanym Piotrem, czasami czując tylko lekkiniepokój. Dziwne obrazy, niepokojące wspomnienia, szalone myśli.To wszystko ciągle jej towarzyszy, lecz Wiktoria nie może sobiedokładnie przypomnieć, co to oznacza. Ale czytelnik już wie, żeto może być symbolem jednego: nadprzyrodzone siły znowu dadzą osobie znać. I tak, gdy główna bohaterka zawodzi się na swoimukochanym, na scenę wkracza przystojniak-diabeł Beleth. A takżezłośliwy Azazel i beztroska Kleopatra. Również archanioł Gabrielbędzie miał znaczącą rolę, nie wspominając o aniele Moronim.Rozpoczyna się nowa rozgrywka, Wiktorii wraca pamięć i już wie,co wydarzyło się w przeszłości. Nie wie jeszcze, jakie zadanietym razem postawią przed nią przebiegłe diabliska. Bo czego możechcieć upadły anioł, który strącony do Piekła, tęskni zawolnością? Na pewno będzie potrzebował śmiertelniczki z IskrąBożą. Tak więc Wiktoria zaczyna znowu swoją nieziemską przygodę,tym razem krążąc między niebem a piekłem. W ślad za nią ruszazakochany w niej Piotr, który stał się ofiarą niecnego spiskumieszkańców piekiełka. Akcja toczy się w iście piekielnymtempie, przeciwności losu spadają na bohaterów jak gromy z jasnegonieba. Ci źli nie do końca są tacy okropni, ci, co powinni świecićprzykładem, okazują się być cwaniaczkami, dla których ważne sątylko własne pragnienia i niespełnione marzenia. A w tym wszystkimWiktoria, która miota się pomiędzy uczuciem do swojego chłopaka iniejasnym pociągiem do czarującego diabła.

Jak tym razem zakończy się tanieprawdodobna historia, kto wyjdzie obronną ręką zanielsko-diabelskiej rozgrywki? Kogo wybierze Wiktoria? To na pewnopytania, które będą nasuwać się podczas lektury tej książki.

Po raz kolejny dałam się wciągnąćw tę diabelską grę, a nie sądzę, żeby ktoś stosował tutajjakieś nadprzyrodzone sztuczki. Myślę, że to zasługa zgrabnejnarracji, wyrazistych bohaterów i świetnie poprowadzonej akcji. Wnatłoku zagranicznej "paranormalnej" literatury mamy swojąwłasną diablicę i anielicę w jednej osobie. A takżetowarzyszących jej przystojniaków, "niegrzecznych"chłopców z piekła, którzy wiedzą jak namieszać w niewieścichgłowach. Książka bawi, wciąga, jest świetna rozrywką i powodem,dla którego warto oderwać się od przyziemnych spraw i poszybowaćwraz z mieszkańcami Nieba. Trzeba tylko uważać, żeby niewylądować w pobliżu Jeziora Czasu, albo nie dać się w dyskusjęz Drzwiami, bądź dać się namówić na herbatkę przezjasnowłosego putta. Jeśli uda się wam tego uniknąć... to możewyjdziecie obronnym skrzydłem. Polecam.

O pewnym zakładzie słów kilka...

2011-11-09T13:28:00.000+01:00

Dzisiaj jest ten dzień!

"Zakład o miłość" wędruje na księgarskie półki. Niezmiernie się cieszę i raduję i euforię czuję:)

Pojawiły się już pierwsze prerecenzje, informacje i konkursy. A będzie tego jeszcze więcej.

W tej chwili trwa konkurs na portalu dlalejdis.pl, gdzie można powalczyć o ten właśnie tytuł z autografem TUTAJ

Na portalu ekobiety.pl pojawiła się także zapowiedź premiery, wraz z fragmentami książki i kilkoma słowami o mnie TUTAJ

Na portalu tuwroclaw.pl też pojawił się krótki artykuł, a wkrótce konkurs TUTAJ

A! I jeszcze jedno:) Jeśli jesteście z Katowic i okolic, to już teraz zapraszam na spotkanie autorskie, które odbędzie się 26 listopada o godzinie 16 w katowickim Empiku-Silesia. :)))

Rozwiązanie konkursu z książką "Zapach spalonych kwiatów"

2011-11-08T16:44:00.000+01:00

Witajcie

Przepraszam za zwłokę, ale ostatnio wszystko się wali w mojej codzienności, od chorób po pogrzeby, tak więc mam nadzieję, że wybaczycie.

Z natury jestem obłędnie punktualna i sama się na siebie złoszczę, gdy nie udaje mi się być gdzieś na czas, bądź nie dotrzymać słowa. Lecz czasami... rzeczywistość przytłacza i mówi stanowcze NIE. Stąd to opóźnienie w werdykcie. Który, nawiasem mówiąc, był okrutnie trudny, gdyż jak zawsze zaskoczyliście mnie pozytywnie swoimi pomysłami. Ale nagroda była jedna, więc zmuszona byłam dokonać tego nieprawdopodobnie skomplikowanego wyboru.

I chociaż wszystkie wypowiedzi mnie ujęły to chyba jednak odezwała się moja kociarska natura i Kot Swat pokonał wszystko:) Tak więc książka "Zapach spalonych kwiatów" wędruje do CYRYSI :)

Serdecznie dziękuję wszystkim za udział, Zwyciężczyni gratuluję i proszę o adres do wysyłki na mojego maila.

:))))

J.R.Ward "Księżycowa przysięga"

2011-11-07T10:06:00.000+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Videograf II.

„Księżycowa przysięga” J.R. Ward to kolejna odsłona przygód członków Bractwa Czarnego Sztyletu, będąca jednocześnie kontynuacją poprzedniego tomu, zatytułowanego „Droga przeznaczenia”. W tej powieści poznajemy dalsze losy Johna Matthew, który po uwolnieniu ukochanej Xhex z rąk mieszańca Lahsera, próbuje ułożyć swoje życie. Gdy poznaje prawdę o tym, co dziewczyna przeszła przebywając w niewoli bezlitosnego wroga, wpada w szał i obiecuje pomścić krzywdę ukochanej. Jednocześnie stara się zdefiniować własny ogrom uczuć, który ma dla pięknej Xhex i skrycie pragnie tego samego od niej samej. Ale czy dziewczyna będzie potrafiła opanować swą symphacką naturę i czy będzie umiała przyznać się do przepełniających ją uczuć? O tym zapewne przekonacie się, sięgając po ten tom przygód wampirzego bractwa.

Na równi z wątkiem Johna i Xhex swojego finału doczekał się wątek mieszańca Lahsera, który spotkał na swej drodze to, na co sobie w pełni zasłużył. Pojawiają się także nowe postaci, które już zaznaczyły swą obecność w poprzedniej części. Wyjaśnia się tajemnica pochodzenia Xhex i jej związku z rasą wampirów. Tradycyjnie, autorka mocniej akcentuje kolejnego bohatera, któremu zapewne poświęcony będzie kolejny tom serii. Jest nim Torthur, wampir okrutnie skrzywdzony w jednej z poprzednich części.

Jak zawsze u Ward, jest akcja, sensacja, miłość, uczucia i ostry seks. Nie ma stagnacji, wątki następują po sobie w lawinowym tempie i dlatego też książkę czyta się błyskawicznie. Nie ukrywam, że lepiej jest zacząć czytać serię od początku, włączając się w połowie w akcję, można się lekko zagubić. Myślę, że jest to jedna z lepszych sag o wampirach, jakie teraz pojawiły się licznie na światowych rynkach wydawniczych. Z wielką chęcią obejrzałabym ekranizację starć i przygód wampirów z Bractwa Czarnego Sztyletu.

Jeśli lubicie takie powieści z paranormalnymi wątkami i przystojnymi, seksownymi bohaterami, z szybką akcją, sugestywnymi scenami walk, a także z wątkami romansowymi, aż kipiącymi pożądaniem, myślę, że z powodzeniem mogę Was zachęcić do sięgnięcia po prozę J.R.Ward. Czasami warto trochę „powampirzyć” :)

Targi Książki Kraków, 5 listopada 2011

2011-11-06T07:34:00.000+01:00

Ech...

Powiem, a raczej napiszę jedno: było wspaniale a takiego tłumu to dawno nie widziałam. To trochę nie koresponduje z informacjami o upadku czytelnictwa w Polsce, ale nie czas marudzić, pozostaje się cieszyć i być pełnym nadziei:)

Cieszę się ogromnie, przede wszystkim z tego, że mogłam tam być i spotkać się z moimi Czytelnikami i Przyjaciółmi. A także spotkać innych Autorów. Miałam także okazję udzielić wywiadu dla redakcji gazety i portalu "Modny Kraków", wywiad ukaże się w kanale YT portalu, na pewno podeślę linka.

Dziękuję Piotrowi Olszówce za jego świetny wpis i rysunek w książce "Morrigan" :)

Dziękuję także wiernym Czytelniczkom, które przyszły do mnie po autograf i kupowały moją najnowszą książkę, "Zakład o miłość". I dziękuję również za szereg pytań odnośnie wydania drugiej części "Zakrętów losu". Tak jak powiedziałam na Targach, "ZL-Braterstwo krwi" na pewno ukaże się na wiosnę 2012 roku.

I wreszcie serdeczne dzięki dla moich przyjaciółek za wierną obecność przy mnie, przy każdej niemal imprezie towarzyszącej moim twórczym zmaganiom, a raczej konsekwencjom tych zmagań. Jesteście boskie i tyle!

A teraz zapis fotograficzny tego wspaniałego dnia:

Biforek o Sil, czyli piątek-Gliwice:

A tu już sobota i Kraków:

Tu z Ewą Kopsik, autorką książki "Uciec przed cieniem":

Tu udzielam wywiadu dla "Modnego Krakowa":

I kolejne miłe "krakowskie" chwile:

a teraz... trzeba czekać rok:) Do następnego razu!

Piotr Wojasz "Niebieski ptak"

2011-11-04T09:54:00.001+01:00

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Videograf II

Absurdy peerelowskiej rzeczywistości,ponura egzystencja dyktowana pustymi hasłami, liczenie pensji odpierwszego do pierwszego, szare budynki, bure kolory, stagnacja iwszechobecna korupcja. A w tym wszystkim oni. Niespokojne duchy zżyłką do interesów. Zawsze eleganccy, pachnący, jeżdżącysamochodami, które w Polsce Ludowej traktowane były jako zjawiskona skalę wręcz kosmiczną. Niebieskie ptaki. Bo to o nich mowa.Cinkciarze, złodzieje, karciarze, alfonsi, prostytutki, handlarze.Gdy robotniczy kwiat socjalizmu pracował w pocie czoła a potemwracał do swych klitek w domach z betonu, niebieski ptaki żyły.Pełnią życia. I oddychały. Pełną piersią.

O nich właśniejest książka, którą z wielką przyjemnością czytałam przezostatnie dni. Czyli autobiograficzna spowiedź Piotra Wojasza, podnader wymownym tytułem "Niebieski ptak". Napisana w formiepierwszoosobowej opowieści, jest swoistym pamiętnikiem autora,który opowiada o swoim dzieciństwie, potem młodości, służbie wMarWoju, czyli w Marynarce Wojennej, a następnie o karierzecinkciarza, typowego "chłopca z miasta". Książkaobfituje w szereg humorystycznych scen, jest także niezłą lekcjąhistorii i specyficznym instruktażem, jak przekręcić "bojka".Mnóstwo tutaj slangowego słownictwa, którym posługiwali sięludzie z miasta. Opowieść obfituje w dosyć wyraziste opisyseksualnych podbojów bohatera, czasami tak sugestywne iprostolinijne, że co wrażliwszy czytelnik może się poczućzniesmaczony. Mi jednakże cała treść i forma bardzo przypadły dogustu, książka wciąga, nie pozwala się oderwać, jest napisanazgrabnym ujmującym językiem, poszczególne opowieści sąprzedstawione żartobliwie, z humorem i realizmem. Niejednokrotniepodczas lektury "Niebieskiego ptaka" parskałam śmiechemlub kręciłam z niedowierzaniem głową. Lektura ta jest lekkąhistorią człowieka, który żył pełnią życia i nawet w niezbytsprzyjających okolicznościach i w tłamszącym jednostkę ustroju,potrafił czerpać całymi garściami. Osobnym dywagacjom pozostawiamocenę jego uczciwości. moralności czy sumienia. To jeden z tych,ktory wybrał taką drogę, a nie inną i starał się być najlepszyw tym, co robił. A że przy tym się świetnie bawił? W końcu...życie jest takie krótkie.

Polecam "Niebieskiego ptaka",zarówno tym Czytelnikom, którzy żyli w tamtym okresie, a takżetym nieco młodszym, którzy tamte czasy znają tylko z opowieści.Warto się przekonać, jak wówczas się żyło i nie wszystko byłotakie ponure i szare. Dla niebieskich ptaków... świat miał napewno inny wymiar i o wiele szerszą paletę barw. Zachęcam ipolecam.

"Osobiście uważam, że nie manic bardziej śmiesznego niż mina "bojka", gdy po wyjęciuprzy barze "rolady" odkrywa, że został oszukany. Tej minynie odda żaden, najlepszy nawet komik. Można z niej wyczytac bardzodużo. Wściekłość, wstyd i na końcu smutek. Uważam, że Polacysą wybitnie uzdolnionym narodem. Sytuacja ekonomiczna i ustrój nastak ukształtowały. Z drugiej strony, aż trudno jest pojąć, jakmożna być tak głupim, naiwnym, łatwowiernym jak turyści, i, cociekawe, biznesmeni z Zachodu. Doszedłem do wniosku, że nie ma"bojka" nie do zrobienia. Nawet ten, który już "padł",padnie drugi raz, tylko na bardziej wyrafinowany numer. PomysłowośćPolaków przechodziła ludzkie pojęcie. Nieraz zastanawialismy się,czy zachodniacy na pewno wszystko opowiadają po powrocie doojczystego kraju. Jeżeli tak, to na zapewne w wersjach dla siebiekorzystniejszych i mocno okrojonych. Czy śmieją się z tego, czyopowiadają jako niemiły fakt? Zawsze mnie zastanawiało, jak towyglądało z drugiej strony. W naszych opowieściach zachodniak byłraczej przedmiotem kpin i szyderstw."¹

1) Str. 223

Przypominam także o konkursie na blogu CPA, gdzie można wygrać powyższą książkę:

KONKURS-KLIKNIJ